A
U heeft gezocht op het indexwoord: 'Afrika'
Vakblad voor de Bloemisterij (40 resultaten)
De situatie in Naivasha is volledig uit de hand
gelopen, melden bronnen in het gebied. Er zijn inmiddels honderden doden te
betreuren. Telers moeten het zonder werknemers doen en de Valentijnaanvoer komt
in het gedrang.
Lees verder »Tot 1 augustus werden er een kleine miljard stelen vanuit Kenia via de Nederlandse veilingen afgezet. Dat is niet veel minder dan vorig jaar.
Lees verder »
In Oost-Europa kan de afzet van chrysanten de komende jaren nog flink
groeien. Dat blijkt uit onderzoek door het Productschap Tuinbouw.
Lees verder »Met een emotionele oproep door een Afrikaanse
werknemer op een rozenbedrijf in Kenia om geen rozen uit dit land te kopen, gaf
RTL Nieuws aandacht aan de arbeidsomstandigheden op enkele bedrijven. De
uitzending wekt de indruk dat er op plaatsen sprake is van
misstanden.
Lees verder »Het Afrikaanse tuinbouwareaal, dat voornamelijk uit rozen bestaat, groeit dit jaar voor het eerst in 20 jaar niet. Dit meldt het AgD op basis van berichten in de Afrikaanse media.
Lees verder »De Nederlandse overheid stelt zich niet achter een oproep tot een boycot van Afrikaanse bloemen. Dat is de reactie van minister van Economische Zaken Van der Hoeven op Kamervragen over de RTL-uitzending over arbeidsomstandigheden op bloemenbedrijven in Kenia.
Lees verder »Minister van Ontwikkelingssamenwerking Bert Koenders bracht het afgelopen weekeinde een bezoek aan Kenia. Hij ging langs de rozenkwekerij van Jack Kneppers in Naivasha.
Lees verder »Afrikaanse leden van FloraHolland willen graag meedenken met de veiling. Volgens Bernard Oosterom een sein voor de veiling om eens naar de ledeninvloed vanuit dat gebied te kijken.
Lees verder »Het areaal rozen in Afrika onder bewind van Nederlandse kwekers is inmiddels even groot als het totale areaal rozen in Nederland. Met dit verschil dat in Afrika slechts 20 kwekers over dit areaal gaan, tegen pakweg 200 in Nederland. Dat bleek tijdens en bijeenkomst van LTO Groeiservice met rozenkwekers.
Lees verder »Het Landbouw Economisch Instituut gaat onderzoek doen naar de stand van zaken in de Egyptische bloementeelt.
Lees verder »De situatie in Kenia was in Netwerk meerdere malen
onderwerp van een reportage. Ook twee Nederlandse kwekers in Kenia werden
gefilmd.
Lees verder »Drie Westlandse freesiabedrijven hebben in Ethiopië een locatie opgezet waar plantmateriaal in eigen beheer wordt vermeerderd.
Lees verder »Berichten Buitenland, een uitgave van het ministerie
van Landbouw, geeft aandacht aan de kansen voor toeleveranciers van de
glastuinbouw in het buitenland. De uitgave is gratis te
downloaden.
Lees verder »Het is Valentijn en dus geeft wie het maar kan aandacht aan bloemen. Zo ook het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Het rekeninstituut meldt dat de roos uit Ethiopië in opmars is.
Lees verder »Vanaf deze week hebben wij de eer om via deze weblog onze visie
te geven op de ontwikkelingen in de markt zowel in Kenia als in
Nederland. Laat ik beginnen ons eerst eens voor te stellen.
Kneppers Rozen is een rozenkwekerij met een oppervlakte van 33
hectare gevestigd in Naivasha, Kenia.
Lees verder »
Alles lijkt weer rustig in Kenia, vertelt teeltadviseur Joop
Dame in zijn weblog. Zijn tuinman die uit zijn huis was gevlucht en
bij Dame was ondergedoken, is weer thuisgebracht.
Alles lijkt nu rustig hier in Kenia. Er wordt gepraat tussen
de politieke partijen en er is hoop. Hoe het zou moeten worden weet
ik niet hoor. Ik denk ook niet dat er veel mensen zijn die dat nu
wel weten. Het is een heel bijzondere situatie. President Kibaki
heeft niets te winnen met onderhandelingen, alleen maar te
verliezen. Hij heeft nu alle macht en met onderhandelingen moet hij
een gedeelte van de macht opgeven. Odinga heeft nu niets en
alleen met onderhandelingen kan hij iets krijgen.
Onderhandelingen werken pas goed als beide partijen erop
vooruitgaan. In dit geval zie ik niet hoe President Kibaki erop
vooruitgaat met onderhandelingen. Ben ook niet zo optimistich over
de duur van een eventuele overeenkomst. Ze hebben al eens eerder
geprobeerd samen te werken, 5 jaar geleden. Dat ging even goed,
want er was een gezamenlijk doel: het beeindigen van de
Kenyatta/Moi-dynastie. Na een jaar waren deze mannen geen maatjes
meer en ging Odinga zijn eigen weg. De basis, een coalitie,
was er niet meer en Kibaki was weer alleen de grote man. Dat de
coalitie uit elkaar valt en dat dan de President gewoon door kan
blijven regeren zou in een democratisch land niet kunnen. Hier wel
dus.
Mijn tuiman is weer naar huis. Heb hem zondag weggebracht. Hij
ging zaterdag als de duif in de ark van Noach eerst even
poolshoogte nemen. Hij bleef alleen slapen in zijn
huis om te zien of er problemen waren. Ben is Lua en zijn
vrouw is Luo. Dat was voldoende reden om te vluchten. Ergens
naartoe kon hij niet, dus was hij bij ons ondergedoken met
zijn vier kinderen. Ik dacht dat hij niet zo gelukkig zou zijn
bij ons, want de plaats waar hij moest slapen was nogal krap.
Toch even over dit gezin: vader, moeder en vier kinderen.
Hij had een woonkamer, een keuken, een badkamer en wc, en een
kamertje voor hem en zijn vrouw dat overdag als mijn kantoor
gebruikt moest worden. Hij kwam zondagmiddag terug en vertelde dat
er geen problemen meer waren en dat hij weer gauw terug wilde. Dat
kon ik me best voorstellen. Toch wel wat krap, dacht ik nog.
Zijn kinderen moesten toch ook weer naar school. Ik bracht hem weg.
Ik wist niet waar hij woonde, dus dat kwam dan goed uit, kon ik ook
even zijn huis zien. Het huis van Ben is een kamer
van 6 bij 4 m en dat is het. De hele familie slaapt, eet
en verblijft daar. Koken doen ze buiten en naar de wc heb ik maar
niet gevraagd. Een golfplaten dak zorgt ervoor dat als het
regent het niet teveel naar binnen komt. Hij was blij dat hij
weer thuis was.
Op de terugweg kwam ik een auto tegen die aan de kant van de
weg stond met de deuren open. Bij navraag bleek dat die auto net
gestolen was en dat de inzittenden beroofd waren. Het gaat dus
weer de goede kant op in Kenia, dingen worden weer
normaal...
Lees verder »
Het is nu goed knudde in Kenia. Vooral in Naivasha. De
meeste kwekerijen hebben denk ik de beschikking over niet
meer dan 50 procent van hun werkers. De wegen in en rond
Naivasha zijn afgezet in de laatste paar dagen en niemand kon er
door zonder zijn indentiteitspapieren te laten zien. Ben
je geen Kikuju, dan krijg je op z'n best een pak rammel en als
er geen politie is, dan word je gestenigd.
Het is nu goed knudde in Kenia. Vooral in Naivasha. De
meeste kwekerijen hebben denk ik de beschikking over niet
meer dan 50 procent van hun werkers. De wegen in en rond
Naivasha zijn afgezet in de laatste paar dagen en niemand kon er
door zonder zijn indentiteitspapieren te laten zien. Ben
je geen Kikuju, dan krijg je op z'n best een pak rammel en als
er geen politie is, dan word je gestenigd.
Hoeveel er tot nu toe hun leven verloren hebben, is niet echt
bekend. Het zou best tien keer meer kunnen zijn dan de regering
zegt. De Lua's worden nu weggestuurd. De bedrijven krijgen
dreigbrieven met de tekst: "Lua's eruit of de boel gaat in de
brand." Het heeft nu veel effect op de bloemenbedrijven. Met
minstens de helft van de mensen (en die hebben wel andere dingen
aan het hoofd dan goed werk verrichten) is het niet mogelijk om te
doen wat gedaan moet worden.
Het hele verhaal is nu compleet uit de hand gelopen. Het heeft
niets meer te maken met de verkiezingen. De politici hebben met
vuur gespeeld en het is nu ver voorbij een politieke
oplossing.
Ik heb nu zelf mensen in mijn huis wonen in Nairobi. Ik
krijg net een update. De wegen zijn weer open. Tijdelijk is de rust
teruggekeerd in Naivasha.
Een 'niet-Kikuju' wordt hier uit zijn huis gezet, maar als hij
met zijn familie onderweg gepakt wordt is hij de sigaar. Het wordt
moeilijk als je weg moet, want de weg is geblokkeerd. Iedereen is
nu bang aan het worden, want niemand weet waar het naar toe gaat.
Of er komt ineens een besef dat het allemaal toch wel te gek is, of
het slaat door naar de volgende stap. En dat zijn Indiërs en daarna
de blanken. Ik verwacht het niet, maar wat nu gebeurt had ook
niemand verwacht.
Ik ken eigenaren die de laatste drie dagen niet op hun bedrijf
zijn geweest. Ze konden er niet komen. Ik ga zelf morgen weer
naar Naivasha. Als je nu niet laat zien dat je de baas bent, dan
heb je straks helemaal geen personeel meer.
We bidden en hopen.
Lees verder »Een van de bedreigingen van de Keniaanse sierteelt die me de
afgelopen dagen werden aangedragen was de toenemende regelgeving
van de overheid. Op milieu- en sociaal gebied. Onder andere Eric
Doodeman van New Holland Flowers sprak erover. Hij heeft de
regelgeving op twee staan op zijn korte lijstje bedreigingen.
Lees verder »Vandaag ging de trip naar Naivasha. In het Westland van de
Keniaanse bloementeelt bezocht ik drie bedrijven. Gisteren sprak ik
gekscherend dat ik hier niet ben gekomen om een weerpraatje te
houden. Deze woorden werden vandaag direct gelogenstraft.
Lees verder »
Een paar weken geleden schreef ik over de verkiezingen in
Kenia. Wat er sindsdien is gebeurd, is met geen pen te
beschrijven.
Een paar weken geleden schreef ik over de verkiezingen in
Kenia. Wat er sindsdien is gebeurd, is met geen pen te beschrijven.
Onder het mom van vrije verkiezingen werden er een recordaantal
Kenianen aangespoord om hun stem te geven aan een
presidentskandidaat. Hoeveel kandidaten er precies waren weet ik
niet, maar ik heb gehoord dat het er meer dan tien waren. De
verkiezingen waren vrij, zonder twijfel. Het ging netjes en
geordend.
Maar daarna liep het helemaal fout. Het duurde drie dagen
voordat de uitslagen bekend werden gemaakt. Dat gaf een enorme
onrust – en tijd om er mee te knoeien. De tussentijdse uitslagen
gaven een duidelijke overwinning aan voor een nieuwe president.
Toen na drie dagen eindelijk de uitslag kwam, had de zittende
president ineens 350.000 stemmen meer dan zijn tegenstander. Toen
sloeg de vlam in de pan.
De kiezers hadden duidelijk aangegeven dat de oude garde geen
toekomst meer heeft in Kenia. 20 van de 25 ministers werden
weggestemd en geen van de oude leiders werd herkozen. Zelfs de drie
zonen van de oude president Moi, die meededen aan de verkiezingen,
werden niet herkozen. Algemene opruiming van de oude garde en een
nieuwe generatie aan destart; dat was de uitslag voor het
parlement. Dat nu de oude president herkozen zou zijn, was
voor de helft van de bevolking niet te verkroppen.
Wat er daarna gebeurde hadden ik en vele anderen nooit verwacht.
Binnen een paar uur na de officiële uitslag stond het land in de
brand. Vooral in plaatsen waar de oppositie sterk stond, werden
veel huizen en auto’s in de brand gestoken. Vooral Kukuju’s waren
het slachtoffer. Massaal vluchtten ze naar Uganda of naar veilige
plaatsen waar ze de meerderheid in de bevolking vormen.
Wij hebben er weinig van gezien of gemerkt. De televisie en de
radio mochten niet meer buiten de studio verslag geven. Ikzelf woon
in een ’veilige’ buurt. Er was alleen niets te koop, de benzine was
op en de banken waren dicht. Toch zijn er nu 600 mensen dood en er
zijn zeker 350.000 mensen zonder huis, bed of eten. Mensenlevens
zijn onbetaalbaar (in Afrika telt dit helaas wat minder), en de
kosten van dit alles zijn berekend op 50 miljoen euro per dag. Wat
het precies voor de bloemisterij betekent is moeilijk in te
schatten. Goed is het zeker niet.
(Column gepubliceerd in het Vakblad voor de Bloemisterij,
jaargang 2008, nr. 4)
Lees verder »
Het zit economisch niet echt mee tegenwoordig dus worden mensen
creatief. Zo ook in Kenia. Zoals u heeft kunnen lezen in
het buitenlands nieuws op deze website, hebben
mensen daar een verdrag uit 2000 herontdekt. Deze African Growth
and Opportunity Act houdt in dat Afrikaanse landen onder zeer
gunstige omstandigheden naar Amerika kunnen exporteren. Klinkt
als een goede deal en dat is het ook wel.
Lees verder »
Joop Dame meldt dat het bedrijf waar hij bij betrokken is een
paar dagen ongeboste rozen naar Nederland heeft gestuurd. Dat
levert extra kosten op waarvan je maar moet hopen dat die in de
aanloop naar Valentijn weer worden terugverdiend.
Het is maandagmorgen en een nieuwe week brengt hoop en
verwachting dat het rustig blijven zal. We zitten nu in de fase dat
we ons gaan realiseren wat er allemaal is gebeurd. Allerlei
verhalen doen nu de rondte over wat de mensen hebben meegemaakt.
Het is soms moeilijk voor te stellen, ook vanwaar ik zit. Dat dit
zich in Kenia heeft kunnen afspelen. De meesten hadden dit nooit
kunnen voorspellen (ik zeker niet). Ik dacht dat Kenia het wel door
had dat je het niet van politici moet verwachten.
Er komen allerlei theorieën los waarom het is gebeurd.
Armoede, het voortrekken van bepaalde stammen, de uitzichtloze
toekomst van de jeugd. Noem maar op. Maar naar mijn idee komt er
nog wat anders bij: het ingebouwde wantrouwen en afgunst.
Jaloersheid is hier een ziekte. Iedereen heeft er last van, van
klein tot groot. Wat ik niet begrijp is dat er geen tussenweg is
tussen 'houden van’ en ‘totale haat’. Er hoort toch wat tussen
zoals ‘respect’ en ‘tolerantie’. Schijnbaar niet.
Ik vind het net kinderen. Weet dat het politiek niet correct
is wat ik nu schrijf en het zal heus wel niet voor alle mensen
opgaan, maar zeker wel voor de grote meerderheid. Als je ze geeft
wat ze verwachten, dan ben je geliefd. Geef je het om wat voor
reden dan ook niet, dan ben je gehaat. Het zijn kinderen. Daarom
hou ik ook van de mensen, denk ik. Behandel ze als grote mensen met
verantwoordelijkheid en je komt altijd bedrogen uit.
Enfin, de bloemenwereld heeft echt wel schade ondervonden maar
de meesten hebben toch wel de producten zo goed als mogelijk weg
kunnen krijgen. Wij hebben op bepaalde dagen ongebost weggestuurd.
Duurde maar 3 dagen, maar de kosten van zoiets zijn toch wel hoger
dan je zo even denkt. Zal zo’n 5 tot 7 centen per steel meer
kosten om ze verwerkt te krijgen. Met Valentijn zo dicht bij, hoop
je dan maar dat dit wordt terugbetaald. Jammer dat de rode rozen
dit jaar tot nu toe tegenvallen. Kleurtjes doen het goed. Helemaal
begrijpen doe ik dat ook weer eens niet maar ik begin er aan te
wennen dat, ook als ik ouder word, er (te) veel dingen zijn die ik
niet begrijp.
Lees verder »Het was me het dagje wel vandaag. Eerst naar New Holland Flowers
van Eric Doodeman. Prachtig rozenbedrijf en dito ligging. Omringd
door een mooie natuur en een waterval in de achtertuin. Gezeten op
zijn terras vertelde Eric me dat het niet vanzelf gaat in Afrika.
Zes dagen per week 14 uur per dag werken en dan kan er iets heel
moois ontstaan. Jarenlang zocht hij naar de ideale plek om rozen te
telen in Kenia. Het moest tussen de 2200 en 2400 meter hoogte zijn
om een kwaliteitsroos te kunnen telen. Het werd 2350 meter ergens
op anderhalf tot twee uur van Naivasha.
Lees verder »Het is een beetje een wereldwijd fenomeen waar
we, vaak terecht, veel aandacht aan besteden met zijn allen. De
omgeving, het milieu om het maar even afgezaagd te stellen,
verandert en daar hebben wij last van. In Naivasha heeft de
sierteelt zich geconcentreerd rondom een groot meer met de
verrassende naam: meer van Naivasha. Het waterpeil van dit meer is
de laatste tijd aan het dalen en dat is hoe je het ook bekijkt niet
wenselijk.
Lees verder »Een bedrijf runnen van een paar hectare met moerplanten voor
stekken in Kenia, dát is mijn uitdaging. Op dit moment hebben we
rond de 50 soorten planten en daarin meer dan 150 variëteiten. Dat
betekent dat we soms elke twee bedjes een ander soort hebben
staan.
Lees verder »
Na een aantal weken van betrekkelijke rust dreigt deze week de
onrust weer wat de kop op te steken. Er zijn vandaag
burgemeestersverkiezingen, schrijft Joop Dame in zijn weblog.
Na een aantal weken van betrekkelijke rust dreigt deze week de
onrust weer wat de kop op te steken. Er zijn vandaag
burgemeestersverkiezingen. Als ik het zo beoordeel, dan zijn er erg
weinig mensen die nu van hun stem gebruik gaan maken. Waarom ook,
want je stem telt maar voor weinig.
Dan heeft de partij ODM deze week (op woensdag geloof ik) weer
nieuwe demonstraties aangekondigd. Er moet druk op de ketel want de
onderhandelingen duren te lang, vinden ze. Dus gaan ze weer dreigen
met rotzooi schoppen. Wat ze ermee denken te bereiken, is niemand
eigenlijk duidelijk.
De meeste mensen zitten al op een plaats die ze hun
voorouderlijk gebied noemen. Die paar die nog op de 'verkeerde
plek' zittten, hebben hun vrouwen en kinderen al weggestuurd en de
koffer staat gepakt klaar om te kunnen vertrekken mocht dit nodig
zijn.
Op de kwekerijen is in de meeste gevallen de rust al wel
weergekeerd. Er zitten wel vaak andere mensen aan de top, want de
verdreven Luo's hadden baantjes als boekhouder en manager en zo.
Dat komt omdat ze over het algemeen meer geleerd hebben dan de
Kikuju's. Dat die veranderingen wat tijd nodig hebben om alles weer
soepel te laten verlopen is wel duidelijk, maar het lijkt er op dat
het meeste leed geleden is bij de kwekers. 'Voorspellen is
moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat' (Wim Kan - 1979).
Vooral hier in Afrika, maar ik denk dat de hele rotzooi zo onder
het vloerkleed geschoven wordt, en dat de meeste mensen weer heel
snel overgaan tot de orde van de dag. En dat is proberen te
overleven.
Lees verder »
Als u een rode roos voor uw geliefde koopt op Valentijnsdag,
moet u maar denken dat velen hun leven gewaagd hebben zodat u uw
liefde kunt uiten, schrijft teeltadviseur Joop Dame nadat er een
kwekerij is aangevallen in Naivasha.
Inderdaad had ik wat te vroeg hoera geroepen, gisteren. Om
half 1 werd er in Kisumu een parlementslid van de ODM
doodgeschoten. De achergrond van die moord wordt op verschillende
manieren uitgelegd. De een zegt dat het een politieke moord is,
maar de ander - inclusief de regering - noemt het een moord die
gepleegd is uit jaloersheid. Een driehoeksverhouding. Ik weet het
echt niet. De meeste andere mensen ook niet.
Het is nu de tweede MP (Member of Parliament) van de oppositie
die niet meer meedoet. De oppositie beweert dat dit een manier is
om de meerderheid in het parlement te verkrijgen. Als het dat
zou moeten zijn, dan zijn er nog zo'n 20 personen te gaan. Ik
denk niet dat ze zover komen. Op het bedrijf dat ik regelmatig
bezoek in Naivasha werd er rond 1 uur (een half uur na de moord)
een groep mannen gesignaleerd die vanuit het omliggende bos het
bedrijf binnen probeerde te dringen. Een groep van 15 tot 20 man
veroorzaakte grote paniek. Alle vrouwen in de sorteerhal en alle
sterke mannen, meestal het spuitteam en het onderhoudspersoneel,
werden zonder veel moeite gemobiliseerd in een verdedigingsteam. In
een paar minuten werd de baas in de auto veilig weggeleid en met
behulp van de omliggende bedrijven werd de vijand teruggedreven.
Terug het bos in, over de rivier en terug in het kamp waar ze
vandaan kwamen. Ook de militairen waren er binnen 10 minuten.
Als je wel eens zoiets hebt meegemaakt, dan weet je hoeveel
kabaal die vrouwen kunnen maken. Oorverdovend geschreeuw en
gejammer. Er gebeurde deze keer niets behalve dan dat iedereen er
enorm van was geschrokken. Hans natuurlijk ook. Die heeft nog nooit
zo snel zijn auto uit de poort kunnen krijgen. Ook wel bijzonder
was dat binnen 30 minuten de Nederlandse Ambassade opbelde om
precies te weten te komen wat er gebeurd was en of er slachtoffers
waren.
Vandaag was het rustig op het bedrijf. De vrouwen waren
opgelucht en de mannen trots dat ze eens konden laten zien dat ze
echt niet bang waren. Ik hoorde wel vandaag dat de bloemen uit het
westen van Kenia nog steeds onder politie-escorte naar het
vliegveld gaan en dat er altijd pijlen in de zijkant van de
vrachtwagen zitten als ze eindelijk op het vliegveld aangekomen
zijn. Ik geloof niet dat er veel mensen in Nederland zijn die zich
zo'n situatie kunnen voorstellen. Als u een rode roos voor uw
geliefde koopt op Valentijnsdag, moet u maar denken dat velen hun
leven gewaagd hebben zodat u uw liefde kunt uiten.
Lees verder »
Donderdag ben ik naar Naivasha geweest, schrijft teeltadviseur
Joop Dame in zijn weblog. Het is er zo kalm dat je er ongerust
van wordt. Toen we bij de poort van het bedrijf aankwamen, stond
het er zwart van de mensen. Allemaal Kikuju's die werk aan het
zoeken zijn.
Donderdag ben ik naar Naivasha geweest. Het is er zo kalm dat
je er ongerust van wordt. Toen we bij de poort van het bedrijf
aankwamen, stond het er zwart van de mensen. Allemaal Kikuju's die
werk aan het zoeken zijn.
Op ons bedrijf zijn er van de 450 mensen ongeveer 80 weg. Deze
mensen zijn vertrokken omdat ze zich onveilig voelden in Naivasha.
Overal in Kenia zijn er mensen vertrokken naar een plaats waar ze
zich thuisvoelen of waar anderen vinden dat ze thuishoren. In
Kisumu wonen geen of weinig Kikuju's meer. In Naivasha wonen geen
of weinig Luo's meer. Ga zo maar door. In de meeste plaatsen leeft
nu maar één stam, terwijl er voor de verkiezingen een mix van
stammen leefde. Ik schrijf wel 'overal in Kenia', maar dat is toch
ook weer niet waar. Er zijn veel plaatsen waar er geen dominerende
stam is. Op die plaatsen is er niets aan de hand. Bijvoorbeeld in
Athi River, een dorp aan de andere kant van de Nairobi op de weg
naar Mombasa is er niets gebeurd, en de bedrijven die daar zitten
hebben niets bijzonders te melden.
Op de meeste plaatsen is het nu kalm. Het is eigenlijk niet
voor te stellen dat dit kon plaatsvinden zonder dat de boel de
organiseerd zou zijn. Hoe snel alles weer afgekoeld is nadat er
besprekingen waren aangekondigd, is toch wel een raadsel voor mij.
Des te beter natuurlijk, maar begrijpen doe ik het niet. De kerk
waar ik naartoe ga heeft nog steeds 200 mensen in de tuin wonen.
Het zal niet mee gaan vallen om die weer een plekje te laten
vinden.
De meesten hebben het nu beter dan dat ze het voor de onlusten
op hun eigen plek hadden. Ik ben misschien wel wat cynisch hoor,
maar ik denk dat ze het best naar hun zin hebben. Ze wonen in
tenten, dat wel, maar voor die tijd leefden ze in een soort
kippenhok. Ze hebben dagelijks eten en dat is waarschijnlijk meer
dan ze voor die tijd hadden. Schoon water is er ook, ze hoeven niet
meer ergens een paar kilometer verder water te halen. Kinderen gaan
naar school, dat was ook niet altijd mogelijk. Ziekenverzorging is
bij de hand en voor niets. Enfin we zien wel, dat dit hele gebeuren
gebruikt wordt (door sommigen) om eruit te halen wat erin zit. En
dat is wel logisch natuurlijk. Als de wereld weer klaarstaat om de
rotzooi op te ruimen die ze zelf geschopt hebben, dan zou het me
niets verbazen dat er nog een volgende keer komt. Een les die
geleerd moet worden zonder dat het geld of moeite gekost heeft, is
al wel weer snel vergeten. Vreemd, het land heeft enorme
veranderingen doorgemaakt de laatste paar weken, maar het schijnt
toch zomaar te kunnen gebeuren. Verder is er niets bijzonders te
melden vandaag, dus we hopen maar dat de onderhandelingen - die nu
zeer stroefjes verlopen - vruchten gaan afwerpen.
Lees verder »
Wij hadden op het bedrijf een bezetting van zo ongeveer 50
procent vandaag. Gisteren was dat 30 procent. Het werk raakt achter
en alleen de meest belangrijke dingen kunnen nu nog gedaan worden,
met een beetje organisatie.
We hadden gisterenavond besloten om vandaag vroeg naar de
kwekerij te gaan. We zijn er drie dagen niet geweest en alleen via
de telefoon werden we op de hoogte gehouden van de stand van zaken.
We zijn vroeg vertrokken in de hoop dat er geen problemen op de weg
zouden zijn. Onderweg hadden we contact met collega's en vrienden
over de toestand in Kenia en vooral de veiligheid op de weg. Er
waren geen moeilijkheden. De weg was open en er waren geen groepen
mensen langs de weg. Dit was om 7 uur.
Wij hadden op het bedrijf een bezetting van zo ongeveer 50
procent vandaag. Gisteren was dat 30 procent. Het bleek dat we nog
van geluk mochten spreken want de omliggende bedrijven hadden zo
rond de 30 procent mensen op het bedrijf. Het werk raakt achter en
alleen de meest belangrijke dingen kunnen nu nog gedaan worden, met
een beetje organisatie.
Bloemen snijden kunnen we nog voor 75 procent maar het werk in
de schuur kan maar voor 30 procent gedaan worden. Dat betekent dus
ruimtetekort in de cel en binnen een paar dagen geen emmers meer.
Van het spuitteam waren er 11 van de 32. Al met al dus geen goede
situatie zo vlak voor de Valentijn. Om 11.30 begonnen de
helicopters over Naivasha te vliegen en hoorde we voor een half uur
lang een ratelend machinegeweer en ontploffingen.
Nu ben ik niet zo snel bang, maar ook geen held. Om 13:00 uur
sprongen we in de auto nadat we ons hadden laten vertellen dat de
weg nog open was. Goddank. Klopte dat ook. We waren om 15:00 uur
weer thuis. Wat we bereikt hebben met ons leven te wagen weten we
pas later, maar we hebben ons gezicht laten zien en de paar mensen
die aan het werk waren een hart onder de riem gestoken. Dat we min
of meer met de staart tussen de benen weer vertrokken, was
natuurlijk wel een afgang, maar het leven is meer waard dan 100.000
rozen op een dag.
Of we morgen weer naar Naivasha gaan? Ik denk dat ik thuis nog wat
te doen heb.
Lees verder »
Leveranciers van bloemenkwekerijen knijpen 'm, schrijft
teeltadviseur Joop Dame vanuit Kenia. Soms willen ze bij aflevering
cash betaald worden, en als dat niet gaat, leveren ze niet. Ook
vertrekken er, vooral in Naivasha, nog steeds kwekerijmedewerkers
omdat ze op de vlucht slaan voor het geweld tegen hun stam.
Het is nog vroeg, en de dag roemen voor het avond is, hebben
we al op jonge leeftijd meegekregen als onverstandig. Maar goed, nu
heb ik stroom én de tijd. Dus hierbij de laatste berichten uit een
land waar wel heel vaak de zon schijnt, maar waar het de laatste
vier weken wel erg donker was. Het is nu ook weer prachtig weer. Ik
zit in mijn korte broek, en in mijn kantoor is er niets aan de
hand.
Hier vlakbij was er gisteren nog volop herrie. De rollen zijn
volledig omgedraaid. Het begon met de Luo's die de
verkiezingsuitslag niet accepteerden. Alle Kikuju's werden
weggedreven met veel geweld naar de plaats waar ze thuishoorden.
Waar dat ook maar mag wezen. Dat ging met heel veel geweld, met
moord en heel veel doodslag.
Na een week van die geweldaden begonnen we te horen dat de Kukuju's
het zat waren. Ze begonnen zich te organiseren in groepen jongen
mensen, meestal tussen de 18 en 25 jaar. Dit gebeurde op de
plaatsen waar de Kukuju's hun 'thuis' hebben. Men zegt dat er tegen
betaling Luo's werden weggeslagen. Met evenveel geweld als men zag
op de plaatsen waar de Luo's thuis horen.
Dit is nu nog steeds aan de gang, hoewel het verhaal nu de ronde
doet dat men de bloemenkwekerijen wil ontzien.Tenminste in en rond
Limuru, 20 km buiten Nairobi. Gistermiddag schijnt er een
vergadering geweest te zijn waar er besloten is dat de
bloemenbedrijven weer hun Luo's mogen laten terugkeren. Dit om niet
te veel schade te doen aan de industrie. Er is geen Luo die daar nu
in gelooft dus ze blijven nog wel een paar dagen (minstens) in het
politiebureau voordat ze erover denken om aan het werk te
gaan.
In Naivasha is dat zeker niet het geval. Daar gaat iedereen
weg die niet- Kikuju is, of zelfs die met een niet-Kukuju getrouwd
is. Op een farm van 20 ha rozen waren dat toch even 58 mensen.
Zij gaan weg omdat ze hun leven niet zeker zijn omdat ze
getrouwd zijn met een niet-Kikuju. De baas moet even centjes zien
te vinden om die mensen uit te betalen. En dat in een tijd dat er
geen of weinig omzet was in de laatste vier weken. Dat geeft
weer meer druk en de leveranciers beginnnen hem nu ook te knijpen.
Er zijn bedrijven die geen voorraden meer krijgen omdat de
leveranciers er niet meer in geloven om spullen af te leveren
zonder cash betaling. Dat valt nu even niet mee. Iedereen wordt
bang en het zal zeker nog wel even duren voordat er weer voldoende
vertrouwen in de economie zal zijn om weer normaal te kunnen
draaien.
Lees verder »
Veel medewerkers van teeltbedrijven zijn weggevlucht. Ik denk
niet dat deze mensen ooit nog terug kunnen naar de plaats waar ze
jaren gewerkt en geleefd hebben, aldus teeltadviseur Joop
Dame. Bedrijven moeten op zoek naar nieuwe mensen.
Het is maandagmorgen. Na een redelijk kalm weekend beginnen we
weer aan een nieuwe week. Het leek op vrijdag beter te worden. Ik
was met mijn maten in een groot winkelcentrum aan het kaarten en
het viel ons allemaal op dat de gezichten anders stonden
dan de laatste paar weken. Mannen kijken niet meer zo donker
en er hangt een andere atmosfeer. Vrouwen zijn weer onderweg en
kinderen spelen weer buiten. Eigenlijk zijn de gewone mensen het
allemaal erg zat. De meesten begrijpen niet hoe dit nu allemaal kon
gebeuren en op sommige plekken nog steeds gebeurt.
Het grootste probleem is wat er moet gebeuren met al die
mensen die nu op de verkeerde plaats zijn. Ik weet van een bedrijf
dat zijn productiemanager, zijn schuurmanager en zijn ziekte- en
plagencontroleur, is kwijt geraakt in de rassenseparatie. Die
mannen zitten nu bij familie, zo'n 50 km bij hun werkplek vandaan.
Hun baas heeft ze hard nodig en zij hebben hun werk heel hard
nodig, maar ze kunnen niet bij elkaar komen. De vraag is nu,
wanneer wel? Blijf je als baas wachten tot je goede mensen weer
terug kunnen/ mogen komen en hoe lang wacht je dan? Een week, of
misschien wel voor een paar weken als het erg goede mensen zijn.
Maar als deze situatie nu eens een paar maanden of een paar jaar
aanhoudt, dan kun je toch niet op je mensen blijven wachten.
Ik denk niet dat deze mensen ooit nog terug kunnen naar de
plaats waar ze jaren (15 jaar of meer) gewerkt en geleefd hebben.
Dit betekent voor bedrijven dat ze nieuwe mensen moeten
aannemen en voor de niet-Kikuju's een andere baas zoeken op een
plek waar ze geen problemen hebben. Wat moet, dat moet. Eigenlijk
is het te gek voor woorden dat beide partijen elkaar nodig hebben
en beide partijen graag weer met elkaar zouden willen werken, maar
dat het niet kan. Ik denk dat het ook niet meer gaat. Daarvoor is
er te veel gebeurd. Beide partijen hebben zich in deze ellende
te extreem gedragen. Te veel moorden en verwoesting van
eigendommen, er is te veel wantrouwen en te veel haat gezaaid. Toch
sta ik altijd weer versteld hoe mensen in Afrika zich aanpassen aan
de moeilijkste situaties.
Nu gaan er trouwens weer geruchten dat de Kikuju's de
bedrijven van de blanken over willen nemen. Kan dat echt
niet geloven, want zo stom als in Zimbabwe zijn ze hier niet (
toch?). Afrika is een plaats in de wereld waar alles mogelijk is
hoor, dat wel. Ik hoop dat het rustige begin van de week zich
voorzet. Dit zal afhangen van de politici die nu met elkaar een
oplossing aan het zoeken zijn. Met geen mogelijkheid zie ik hoe
twee partijen en twee mensen die elkaar zo haten, samen zouden
kunnen werken. Maar goed zoals ik al schreef, alles is
mogelijk in Afrika.
Lees verder »
Joop Dame spreekt een Hollander die al sinds 1971 in Kenia
werkt. Deze 'oude rot in het vak' verwacht dat de onrust in het
land voor je het weet ook weer voorbij kan zijn.
Ik werd een uurtje geleden opgebeld door een collega. Een
Hollander die hier al heel wat jaren woont. Vanaf 1971 is hij hier
al aan het werk, vertelde hij. Een ouwe rot in het vak, of zou ik
moeten schrijven, een ouwe in het rotvak. Hij vroeg zich af hoe het
met me ging. ‘Nou heel aardig’, vertelde ik hem. ‘Geen problemen
waar ik zit’. Nog helemaal geen last gehad hier in of rond mijn
huis, dus ik heb persoonlijk niet zoveel te klagen vind ik.
Nu heeft deze man heel wat meer ervaring in Kenia dan ik en
zijn zienswijze is toch wel weer anders als die van mij. Wat hij me
vertelde was heel wat positiever dan hoe ik het zie. Over een
paar weken is dit allemaal weer vergeten, volgens Simon. Er is maar
een klein gedeelte van de Kenianen betrokken bij alle ellende
en dat de Kenianen al heel snel weer met en voor elkaar kunnen
werken. Een enorm vergevend volk dat het al lang zat is en dat
klaar staat om gewoon verder te gaan zonder haat of gedachten aan
wraak. Hij is positief en heeft geen twijfel dat binnen een paar
weken de rust weergekeerd zal zijn. Je er niet mee bemoeien en het
gaat vanzelf sneller beter dan we ooit hadden kunnen
verwachten.
Natuurlijk hoop ik dat hij gelijk heeft. En ik ben ook geen
pessimist. Het is Afrika en het vreemdste is hier altijd weer
mogelijk. Nee, niet alleen mogelijk, het gebeurd hier ook
dagelijks. Zeker is dat het een bijzonder land is met heel veel
goede dingen en natuurlijk ook veel slechte dingen. Noem me eens
een land waar alles perfect is?
Misschien heeft hij wel gelijk en moeten de Hollanders er maar
eens meer op gaan letten hoe de wedstrijden tussen Ajax en
Feijenoord voor en na het spectakel uit de hand lopen. Hier gaat
het er iets harder aan toe, voor wat langer en met meer gevolgen,
maar het principe is het zelfde. De boodschap van Simon is afstand
houden, het gewoon over laten waaien en de draad weer oppakken als
het een beetje rustiger wordt. Ik hoop toch zo dat hij gelijk
heeft.
Lees verder »Een jaar geleden braken in Kenia onlusten uit naar aanleiding
van de verkiezingen. Etnische spanningen in het land kwamen
daarbij aan de oppervlakte. Ook de tuinbouwbedrijven maakten een
moeilijke periode door. Tuinbouwadviseur Joop Dame schreef een
dagboek over zijn ervaringen. Nu, een jaar later, kijkt hij nog
eens terug en legt uit welke sporen het conflict getrokken
heeft in Kenia.
Lees verder »Op het moment dat ik voet zette in Nairobi begon het te regenen.
Daar hebben de Kenianen maanden op moeten wachten. Regen lijkt hier
in de verste verte niet op regen in Nederland. Hier is er een
bepaald ritme in te ontdekken. Tenminste, gisteravond en
vandaag. Noem het Afrobeat. Een half uur vallen er een paar
spetters en dan plots valt het als een waterval uit de hemel.
Lees verder »In deze moderne tijden waarin nieuws oud is voordat het in de
krant verschijnt, is opvallen en dus gezien worden, een doel op
zich. We moeten een merk zijn en zorgen dat onze bedrijfsnaam
top of mind is bij de doelgroep. Tenminste dat vertellen
de marketinggeleerden van deze aarde ons. Is dat voor ons als
kwekers echter ook waar?
Lees verder »
Tussen Kerst en Nieuwjaar hebben we weer twee extra vrije
dagen: verkiezingen. Vijf jaren lang hebben we Mr Kabaki ’Gebakkie’
mogen ervaren. De Keniaanse kiezers mogen nu de balans
opmaken.
December 2007
Tussen Kerst en Nieuwjaar hebben we weer twee extra vrije
dagen: verkiezingen. Vijf jaren lang hebben we Mr Kabaki ’Gebakkie’
mogen ervaren. De Keniaanse kiezers mogen nu de balans
opmaken.
Politieke zwaargewichten springen van partij naar partij, in de
hoop herkozen te worden. Of ze nu groen links zijn (heb je hier
niet hoor) of rood rechts (ook niet), of bananengeel (dat is hier
wel). Als je denkt dat de oranje partij de meeste kans heeft, dan
sta je ineens op die lijst. Er staan 2.259 aspirant-kamerleden te
trappelen om mee in de pot te kunnen grabbelen. Best salaris en je
hoeft er na de verkiezingen niets meer voor te doen. En alles
belastingvrij, dat is toch ook niet gek.
De belasting is hier trouwens 30%. Plus 16% btw en in mijn vak 5%
extra. Waarom? Dat weet geen mens. Bij elkaar is dat zo’n 51%. Daar
moet je toch wat moois mee kunnen doen, zou je denken.
Er zijn onder ’Gebakkie’ een aantal zaken verbeterd. Het nationale
inkomen ging vorig jaar met 6,2% vooruit. Best goed. De veiligheid
is ook beter, maar nog echt niet acceptabel. Corruptie is zeker bij
de grote jongens minder, maar bij de lagere ambtenaren minstens zo
erg als voorheen. Aan de wegen wordt nu wat gedaan. Maar er komen
per maand 6.000 auto’s bij, dus inlopen lukt niet en het verkeer is
een ramp. Een trip van veertig kilometer kostte me onlangs drie uur
met de auto. Elektriciteit is nu veel beter, maar de laatste vier
dagen hadden we tussen 9 en 6 uur niets. Water is nog steeds voor
velen een groot probleem en dat zal niet beter worden, ben ik
bang.
Lagere scholen zijn gratis en elke presidentskandidaat belooft dat
ook middelbare scholen gratis zullen worden. In de gezondheidszorg
is weinig of geen vooruitgang geboekt. Dat valt ook niet mee met 10
tot 15% van de mensen met HIV en een hoge druk van malaria. De
persvrijheid is wel enorm gegroeid. Als je het nu met de grote baas
niet eens bent, dan kun je dat gewoon schrijven en zeggen zonder
gevaar voor je leven. Al met al goede vooruitgang. Toch zou het
echt wel beter kunnen. Ik zou zeggen een 7-, maar ik mag niet
stemmen.
Allen een gezegend 2008 toegewenst vanuit het heerlijk warme
Kenia.
(Column gepublicieerd in het Vakblad voor de Bloemisterij,
jaargang 2007, nr. 51/52)
Lees verder »
Alle niet-Kukuju's hebben de kans om een paar weken op verlof
te gaan. Centjes op zak voor een paar maanden en maar hopen dat het
overgewaaid is als ze zich weer moeten melden.
Het is avond en heb net de elektriciteit terug. Was even bang
dat ik niet aan
mijn belofte zou kunnen voldoen om, zo lang er zoveel moeilijkheden
waren in Kenia, U op de hoogte te houden. Geen stroom vandaag
was (denk ik) niet de schuld van de politici. Het enige waar ze
geen schuld aan hebben, denk ik.
Ik heb vandaag alleen maar geruchten en informatie van anderen te
melden. Ben niet zo ver van huis geweest vandaag. Er vliegt nu een
helicopter laag over. Het schijnt dat ze gisteren vanuit de
helicopters alleen maar met rubberen kogels geschoten hebben. Klonk
anders wel net echt. In het grootste deel van het land was het
vandaag een rustdag. Of het nu is omdat de zwaarden geslepen
moesten worden of dat de lucifers op waren of dat God het allemaal
eindelijk wel genoeg vond.
Op het werk waren er weer meer mensen dan gisteren. De
kwekerij waar ik bij betrokken ben had ongeveer 70
procent bezetting. Het bedrijf naast ons had volgens de
manager maar 20 procent van zijn mensen op het werk. Ligt
allemaal aan welke stam je 'laat' domineren. Ik heb
zelf opgepast dat het niet één stam is, maar verdeeld over
alle stammen. Zo veel als mogelijk.
Alle niet-Kukuju's hebben de kans om een paar weken op verlof
te gaan. Centjes op zak voor een paar maanden en maar hopen dat het
overgewaaid is als ze zich weer moeten melden. Beschermen op de
kwekerij kan niet. Als er met 200 man aan de poort geklopt wordt,
hebben woorden weinig betekenis. Op elke hoek een paar man
bewaking, zegt ook niets en de politie heeft er de mankracht
niet voor om de bedrijven te beschermen.
Ook in Naivasha worden bedrijven nu bedreigd: elke stam
behalve de Kikuju's weg of anders gaat je spul in de brand. Het
gerucht gaat nu zelfs dat er een groep zou zijn waar je
'veiligheid' kunt kopen tegen een maandelijkse vergoeding. Dat heb
ik niet zelf gehoord, maar het zou me niet verbazen. Niet
betalen betekent de boel in de fik.
Ik verwacht na nog zo'n relatief rustige dag dat er wel meer
bloemen gesneden, verwerkt en verstuurd kunnen worden. Waar het
morgen goed of fout kan gaan, weten we niet. En dat is nu juist het
moeilijke; 'het onvoorspelbare'.
Lees verder »Het luchtruim boven Europa werd op donderdag 15 april afgesloten voor al het vliegverkeer vanwege een aswolk, die was ontstaan na een vulkaanuitbarsting in IJsland. Afrikaanse telers kunnen daardoor een bloemen niet naar Nederland exporteren met als gevolg volle koelcellen.
Lees verder » 
