Weggegooid geld

Al meer dan 25 jaar heeft mijn bedrijf Toko srl een standplaats op de tuinbouwshow in Padova. In het begin had je geluk als je een plaatsje kon veroveren, meestal kwam je dan ergens achteraf terecht waar weinig bezoekers langsliepen. Maar in de loop der jaren werkte je je op naar een betere plaats, meer in 'de loop', en de laatste tien jaar stonden wij zelfs op de beste plek van de show.

Om de werking van onze LVM-installaties en machines te kunnen demonstreren, zoals het vernevelen met water en een geurtje, stonden wij buiten, op het kruispunt van vier grote paviljoenen, waar de hele wereld langs liep. Vlakbij stond een grote en populaire bar. Samen vormden wij letterlijk en figuurlijk het middelpunt van deze immense en drukbezochte Italiaanse tuinbouwbeurs.

Het betekende elk jaar wel weer een rib uit ons lijf, want beursdeelname, de huur en het opzetten van een speciale tent met meubels en vloerbedekking, het transport van de materialen (1600 km heen en terug), hotels en restaurants kostten een hoop geld. Maar, de beurs bracht zijn geld dik en dwars op. Niet alleen in orders, aanvragen en nieuwe klanten, maar ook door de steeds opnieuw gevormde goodwill. Als je iets nieuws wilde introduceren, werd het op de beurs in Padova in één klap bekend en vooral in de beginjaren was dit van groot belang. Ook wisselden we ervaringen uit met vaste klanten, leveranciers en collega’s, zodat de stand altijd propvol was.

Maar enkele jaren geleden vonden mijn dochters dat opa en oma te oud werden voor actieve deelname. Ze hadden gelijk want er is een tijd van komen en een tijd van gaan, dus bleven mijn vrouw en ik sindsdien braaf thuis. Wel met een beetje tegenzin, maar ja... Wanneer die meiden van ons terugkwamen, werden wij steeds opgepept, want iedereen had naar ons gevraagd en we kregen de groeten van een hele rits trouwe bezoekers. En er was genoeg verkocht om alle kosten te dekken.

Maar verleden jaar werd het minder. Minder bezoekers en minder aanvragen. Een heleboel vaste standhouders waren niet komen opdagen en een show met lege gaten maakt geen goede indruk. In al die 25 jaren was het officiële eindverhaal steeds hetzelfde: weer meer bezoekers als het jaar ervoor, tevreden standhouders en dus een denderend succes. Ook vorig jaar kwam er een dergelijk persbericht. Iedereen wist de waarheid; ze logen dat ze barsten. Het was overduidelijk dat de crisis zijn intrede had gedaan. En zoals mijn dochter Carla zei: 'Zodra je ziet dat standhouders bij elkáár op bezoek gaan, is er iets mis.'

Toch besloten we dit jaar om weer naar Padova te gaan, de meiden weliswaar, maar dan wel in samenwerking met een Hollands bedrijf dat een nieuw soort kas wilde introduceren. De stand was op een plekje vlak naast die waar wij vroeger stonden, dus dat was wel in orde maar toch…, we waren ons stekkie kwijt. En ons oude plekje stond leeg. Ook een groot paviljoen was niet meer in gebruik genomen. De normaal gesproken overvolle parkeerplaatsen rondom de show stonden half leeg en maar een gedeelte van de oude garde was komen opdraven. In één woord, HET WAS KL****!!! Weggegooid geld! Ik was blij dat ik er niet bij was geweest. Toch gaan we niet bij de pakken neerzitten. Er zijn gelukkig andere, modernere, manieren om onze klanten in te lichten en aan te spreken. Daar gaan we ons nu dus op concentreren. Ieder op zijn eigen manier.

Een bejaarde Arabier, directeur van een coöperatie waar ik in Irak ooit een groot kassenproject voor heb gebouwd, zei toenmaals bij ons afscheid in gebrekkig Engels: “Mijn hoop is dat jouw kinderen ooit zaken gaan doen met mijn kinderen.” Ik zag dat wel zitten want hij had drie vrouwen en een macht aan kinderen. Het is jammer dat de ‘moord’ op Saddam Hoessein aan de wens van mijn vriend de Arabier een einde heeft gemaakt. Maar ik weet dat veel van mijn bejaarde Italiaanse klanten er net zo over denken. Mijn dochters doen in veel gevallen al zaken met hun kinderen, gebruikmakend van e-mail, iPads, Skype etc. Ik ga gewoon door op mijn manier, wel een beetje aangepast aan de dag van vandaag, maar toch....

Het allerbeste voor allemaal, en... tob niet het komt toch anders.

Chris l'Olandese

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer