Loslaten

Wij hebben twee dochters waar wij apetrots op zijn. Met zorg hebben we geprobeerd ze de weg te wijzen zoals wij denken dat het de goede weg is. We hebben de richting aangegeven, maar ze moeten toch hun eigen pad zien te vinden.

Op de kwekerij hebben we in de afgelopen elf jaar verschillende eigen soorten door zaaien en selecteren ontwikkeld die we ook een beetje als 'kindjes' zijn gaan zien. We proberen die zorgvuldig in de markt te zetten, en dat lijkt aardig te lukken.

Hoe gaat dat als je twee dochters hebt? Op een gegeven moment vinden ze hun eigen manier om verder te komen en alhoewel het een andere manier is dan dat je zelf zou doen, komen ze toch ook op hun bestemming. En op een manier waarop ik erg trots ben.

Vanmorgen was het ook met onze delphiniums zover. De eerste contacten zijn gelegd voor het uitgeven van onze planten naar het buitenland. Zover is het nog niet, maar serieus zijn de avances wel. Het voelt nog lastig, worden ze wel met dezelfde zorg omringd?

Met de dochters lukt het loslaten nu aardig. De één studeert en zit op kamers, de ander heeft een baan. Ze redden zich prima (misschien zelfs beter dan wij). Ook zijn ze doordat we ze op tijd hebben losgelaten dichterbij gekomen dan we ooit hadden durven dromen. Op een keer kreeg ik een gedichtje van ze dat ging over leren fietsen en dat je dat leert nadat je bent losgelaten - het vertrouwen hebt gekregen -. Dat geeft wel erg goed weer hoe het werkt.

Ik ben erg benieuwd of ook onze delphinium-'kindjes' zich zo goed zullen redden.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer