Smartphones

Terwijl ik door mijn twitterberichten scroll waarschuwt een piepje dat de batterij leeg raakt. Snel de oplader gepakt en in het stopcontact gestoken. Nu echter geen piepje… En dat hoort wel. Het zal toch niet waar zijn? Is hij nu weer kaduuk?

Volgens een telefonisch onderzoek onder zeshonderd agrariërs zijn we als glastuinders goed voorzien van smartphones. U weet wel, die slimme telefoons waarmee je kunt internetten, WhattsAppen, scrabbelen en filmpjes en foto’s maken. O ja, en bellen kan natuurlijk ook. En je klimaatcomputer op afstand besturen. Heel handig als je aan de Franse Riviera op een camping zit.

Ik heb er zelf ook eentje. Sinds december vorig jaar. Niet omdat ik hem nu perse nodig heb, maar omdat je toch een beetje bij wilt blijven nietwaar? Je moet toch wát doen als iedereen in je omgeving met een schermpje voor zijn neus zit. Kun je wel een boek gaan zitten lezen maar dat valt zo op. En daar houd ik niet van.

Nu was mijn dochter meteen al zo slim om er een beschermhoesje bij te kopen. Want ze weet hoe dat gaat. Mobieltje in je broekzak op de tuin, stof en zand en dus krassen op het beeldscherm. Daar knapt-ie niet van op. Maar met zo’n hoesje zou ik geen centje pijn hebben. En inderdaad, het gaat prima. Vettig wordt zo’n schermpje wel, maar dat kun je schoonmaken. Krassen zitten er niet op.

Tot ergens in april. Ik deed hem ’s avonds weer aan het infuus, een dagelijks ritueel, maar hij gaf geen sjoege. Opladen lukte niet meer. De volgende dag contact met de helpdesk van Rabomobiel en ja hoor: ‘Stuurt u hem maar op naar onze reparatieafdeling. Een vervangend toestel? Nee, sorry, daar doen we niet aan.’ Ai…

Bijna drie weken ben ik hem kwijt geweest. Heb ik me moeten behelpen met een ouder exemplaar. En dat valt niet mee. Tjonge, wat voelde ik me onthand zonder dat apparaatje. Hoe snel ze ook een verslaafde van je maken. Ik schrok er zelf van.

En nu, twee maanden verder, hetzelfde probleem. Weer laadt de batterij óf niet op óf hij maakt kortsluiting. Maar opsturen doe ik niet. Met een houten kaasprikkertje peur ik er wat rommel uit. Op hoop van zegen. En ja hoor, hij doet het weer. Voor even?
Lang leve de techniek. Wat een vooruitgang.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer