Terug naar af (vervolg)

Hoera, we gaan de goede kant op. De tomaten van Vincenzo – de schoonzoon van één van mijn eerste klanten waar ik het de vorige keer over had - groeien dit jaar voor het eerst ‘come Dio commanda’, ofwel ‘zoals God het wil’. Dat komt niet alleen van hogerhand hoor. Ook het laboratorium voor grondonderzoek BLGG en mijn ervaring en adviezen hebben een handje geholpen. De tomaten groeien als kool. Binnenkort gaat hij oogsten. Nu maar hopen dat de prijzen meevallen.

De tunnelkas van Vincenzo staat op een heuvel, op een bikkelhard stuk kleigrond waar verder alleen olijfbomen groeien. Vincenzo zelf werkt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bij een groenten- en fruithandelaar op de overslagmarkt van Fondi. Zijn vrouw en kinderen lopen de tomaten na. Om het werk te verdelen plant hij in twee delen van elk 500 m2.

Vincenzo’s schoonvader is een oude bekende. Ik heb hem ooit bij zijn teelt geholpen, hij bouwde in 1980 een kantoortje in mijn achtertuin. Toen hij me vroeg zijn schoonzoon te helpen omdat er al drie oogsten waren mislukt, kon ik geen nee zeggen. Ik stuurde een grondmonster naar BLGG die dat keurig analyseerde. Vervolgens liet ik mijn kennis en ervaring op zijn teelt los en het resultaat is nu dus dat Vincenzo’s tomaten groeien als kool en ik voor mijn inzet beloond word met perziken, abrikozen, eieren, olijfolie en zelf gebakken taarten.

Gelukkig teelt Vincenzo een apart en lokaal tomatensoort. Mensen hier zijn er gek op, want ze zijn 'eeuwig' houdbaar, ze smaken als 'echte' tomaten en je maakt er een verrukkelijke spaghettisaus van. Hij kan zijn tomaten dus zelf aan de man brengen hier in de omgeving en ontloopt daarmee de groothandel in groenten en fruit die – zoals we deze week op het nieuws hoorden – bijna geheel in handen is van de georganiseerde misdaad. Ook veel van de transportbedrijven die de groenten en fruit van zuid naar noord vervoeren, zijn in handen van de misdaadorganisaties. Net als de productie, handel en distributie van cement overigens. En de drugshandel niet te vergeten, die weer geld steekt in winkeltjes die goud en zilver opkopen.

Ondertussen moeten vooral de naar Italië gevluchte buitenlanders uit Afrikaanse landen het ontgelden. Omdat het transport een dure ‘mafia-toeslag’ kent en de opbrengsten onder druk staan, blijft er voor kwekers maar een kleine marge over voor arbeidskosten. De buitenlandse handen zijn er heel erg welkom, maar dan wel tegen een hongerloontje. Maar wie wordt er niet onderbetaald momenteel in Italië?  Wat denk je van de vrachtwagenchauffeurs en de werknemers bij de groentenveilingen? Zelfs gepensioneerden kunnen niet meer rondkomen van hun pensioen. Je leest steeds vaker in de krant dat bejaarden betrapt worden bij het stelen van voedsel uit supermarkten.

Veel producenten proberen nu de consument weer rechtstreeks te bereiken. Door hun etenswaren rechtstreeks op stadspleinen te verkopen. Ze helpen er de consument in crisistijd mee omdat de marges van de tussenhandel geschrapt worden. Ze omzeilen er ook de misdaadorganisaties mee die bij deze vorm van handel geen rol kunnen vervullen.

Wat dat betreft doet Vincenzo het eigenlijk prima. Hij is niet afhankelijk van personeel, transport, de veiling of de tussenhandel. Hij heeft zijn vrouw en kinderen, zijn tomatenkas en groentetuin, kippen en een varken, olijf- en fruitbomen. Zo is hij bijna zelfvoorzienend en voor de afzet alleen afhankelijk van de lokale consument. Zonder dat hij daar nu heel bewust over nagedacht heeft, zit hij vandaag de dag aan de goede kant van het productie- en handelssysteem. Ik ga dus vrolijk door om ervoor te zorgen dat zijn tomaten blijven groeien als kool. Niet omdat hij een voorbeeldproducent is in crisistijd, maar gewoon omdat ik er lol in heb en ik geen genoeg kan krijgen van die zelfgemaakte taarten.

Chris l’Olandese

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer