Krijt

'Ligt er nou krijt op of…'
'Ja, dat zie je toch?'
'Ik dacht dat de ramen misschien vuil waren.'
'Nee, we hebben ze heel licht laten spetteren.'

Je weet gewoon niet waar je aan toe bent deze zomer. Het ene moment roep je of misschien het licht even aan kan, het wordt zo donker, en even later breekt de zon door en loopt de temperatuur in de kas pijlsnel op. Met een beetje pech vallen er direct daarna een paar druppels op je regenmeter en gaan de ramen weer dicht. Puf…

Dat was vorig jaar wel anders. Had je in het voorjaar gewoon dagenlang een strakblauwe lucht. In de zomer niet, maar dan viel er continu regen. Kon je je tenminste op instellen. En met het krijt op het dek was dat ook lekker. Eerst had je het hard nodig en daarna niet meer. Regende het er weer af.

We hebben lang gewacht dit jaar. Normaal laten we meestal eind mei, begin juni het dek wit spuiten. Dat begint dan met een aankondiging in de grootste krant van Nederland. 'Zomer op komst!' over de hele voorpagina. Dat nieuws wordt herhaald op radio en tv en vaak klopt dat dan ook. Om de een of andere reden weten ze dat bij de Telegraaf altijd heel snel. Net als veel andere roddels.

Maar goed, dat levert dan topoverleg op bij ons op de tuin. ‘Wat denk je ervan? Zullen we het sproeibedrijf bellen voor een afspraak?’ Zulks gebeurt en een paar dagen later staan de mannen voor de deur. Heel gek, altijd een Nederlander die de spuit ter hand neemt en een of twee Medelanders als secondanten.

'Hoe wilt u het hebben?' 'Nou, doe maar niet te dik, want we zijn natuurlijk al bijna juli. Anders regent het er niet op tijd af. Kijk, als ik wist dat het de komende drie maanden prachtig weer werd dan kon je hem wel helemaal dichtspuiten, maar ja…'

Zijn donkerbruine collega schudt z'n hoofd. 'Nee hoor, het wordt echt geen zomer.' 'Hoe weet jij dat nou!' zegt de krijtspuiter. 'Misschien slaat het weer wel om.' Maar nee hoor, hij houdt voet bij stuk. 'Dat gaat niet gebeuren. Let maar op.' Ik kijk hem bewonderend aan. Een man met een mening.

Een halfuur later bekijk ik de eerste kappen. Een ragfijn spetterschermpje. De zon prikt er nog doorheen. Ik steek m'n duim op. 'Houden zo!' Nu maar hopen dat zijn collega gelijk krijgt.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer