Ziekteverzuim

Ik lig tot aan m’n nek in een tunnel geschoven. Er wordt een MRI-scan gemaakt van mijn knie. Hightech spul zou je zeggen. Maar het klinkt alsof ze in de krochten van het apparaat aan het hakken en breken zijn. Even is het stil, voel ik me een halve centimeter opschuiven en verder gaat het weer. Een klein halfuur lang.
Het ziekteverzuim in de land- en tuinbouw is heel laag. Dat lees ik al jaren. Het schommelt ergens tussen de twee en drie procent. Kennelijk is het goed toeven tussen planten, groente en bloemen. Niet slecht toch voor zulke gifmengers, Lucas Reijnders? En met dat zware en vieze werk zal het dan ook wel meevallen.

En ik kan het alleen maar beamen. Bij ons is er maar zelden iemand ziek. Ook bij de medewerkers. Als ik de afgelopen twaalf jaar overzie dan kom ik tot een handvol ziekteverzuimsituaties. Daar was een ongeluk onderweg met de fiets nog een van de langdurigste van. Niet echt werkgerelateerd zeg maar.

Heel gek ook dat wij het altijd precies zo weten te plannen dat we ziek, zwak en misselijk zijn in het weekend. Een soort van omgekeerde Kortjakjes. Op maandag is alles weer voorbij. Maar we worden wel ouder. En dat is te merken. Was het een paar jaar geleden alleen nog de luchting of de scherming die af en toe piepte en kraakte, nu gaan we zelf ook meedoen. En dan helpt een lik vet of een spuitje teflonspray niet echt. Daar is meer voor nodig.

Een bezoek aan een fysiotherapeut bijvoorbeeld. Om spieren weer los te masseren. Nooit geweten dat bindweefsel zo’n pijn doet als erin geknepen wordt. Om het maar niet te hebben over de tractietafel. Daar rekken ze je ruggenwervel mee op. Het is nog net geen vierendelen.

Maar vooral de knieën krijgen het zwaar te verduren. Halve tot hele dagen brengen we erop door. Daar wil je dus geen pijntjes aan voelen. En laat ik nu net een scheurtje in mijn meniscus hebben. En maar zeggen dat sporten gezond is. Dat wordt dus een kijkoperatie met zes weken hersteltijd. Maar dat komt nu nog niet uit. Volgend jaar winter pas.

De orthopeed kijkt me begripvol aan. ’Wel bellen als het erger wordt!’ Ik heb het hem beloofd. Maar wat nu zo gek is: na het weekend gaat het steeds weer een heel stuk beter.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer