De Gouden Driehoek trilt

Italië trilt nog altijd na van de achtereenvolgende aardbevingen die het noorden van het land trof de afgelopen weken. De naschokken zijn tot op de dag van vandaag te voelen. Emilia Romania, ook wel de Gouden Streek van Noord-Italië genoemd, moest het dit keer ontgelden. En de schade is groot.
Betonnen dwarsliggers van fabrieken schoven van hun pilaren en vielen op productieruimtes en machineparken. Magazijnen en opslagplaatsen werden volledig met de grond gelijk gemaakt. Mensen kwamen om en huizen werden onbewoonbaar. De schade is niet gemakkelijk te herstellen, want veel industrieën liggen volledig plat.  Voor de zekerheid slapen 17.000 mensen  in tentenkampen of zijn ondergebracht in verder gelegen hotels.

De Italiaanse grens wordt in het noorden gevormd door de Alpen en de ruggegraat bestaat uit een lang uitgerekt gebergte dat de Apennijnen heet. Deze zijn gevormd doordat de onderaardse continentale schotsen tegen elkaar botsten, de aarde opdrukten en bergen vormden. Het gebied -maar ook het hele land- is dus gevoelig voor aardbevingen.

Daarom schrijft de wet ook voor waar nieuwbouw aan moet voldoen om risico’s te beperken. De eisen in de gevoelige zone zijn heel streng als het gaat om het bouwen van fabrieken, viaducten, tunnels , woonhuizen, ziekenhuizen en scholen. In de laagvlakte van de Alpen, in de Povlakte en links en rechts van de Apennijnen, neemt het gevaar af en zijn de eisen stukken minder streng.

Zelfs met het bouwen van kassen moet men met die verschillende eisen rekening houden. De fundamenten moeten zwaar zijn en meer kruisverbanden hebben. De driehoek tussen de steden Bologna, Milaan en Venetië werd tot nu toe als één van de veiligste plekken beschouwd als het gaat om aardschokken. Deze laagvlakte is dan ook waar de industrie zijn fabrieken bouwde, tussen welvarende boeren en succesvolle landbouwverwerkingsbedrijven.

Dus toen daar de boel begon in te storten, was dat als een bliksemslag bij heldere hemel. Als zoiets in de bergdorpjes gebeurt, vallen de hoger gelegen huizen op de lager gelegen huizen en is het aantal slachtoffers vele malen groter. Dit keer, in deze omgeving, was het beeld volkomen anders. De trillingen werden gedeeltelijk opgevangen door de vochtige ondergrond wat de mensen de kans gaf naar buiten te rennen.

Maar de industrie en het bedrijfsleven zijn het hardst getroffen. Betonnen dwarsliggers vielen als tandenstokers naar beneden en veel dure productiemachines kwamen daar total loss onder vandaan. De schade in de land- en tuinbouw viel relatief mee. Afgezien van beschadigde irrigatieleidingen, schuren en loodsen, bleven teelten en bedrijven grotendeels gespaard.

Een geluk bij een ongeluk is dat de bevolking in deze noordelijke streek heel ondernemend is. Men zit er niet bij de pakken neer en is al hard bezig om de boel op te ruimen, te repareren en weer zo snel mogelijk aan het werk te gaan. Gelukkig zit de tijd van het jaar mee en ik weet dan ook zeker dat het ze gaat lukken. Wat we nodig hebben is een beetje rust in de aardkorst.

Ik wens mijn getroffen landgenoten het allerbeste toe.

E non finisce qui !!!!
Chris l’Olandese

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer