Prijsafspraken

Stel je voor. Je bent paprikateler. Je gaat steenwol bestellen bij drie leveranciers en ze bieden het alle drie aan voor dezelfde prijs. Navraag brengt aan het licht dat ze dat met elkaar hebben afgesproken. Want, zeggen ze, we kunnen wel onder de kostprijs gaan zitten, maar daar worden we zelf ook niet beter van. Ga je daarmee akkoord? Ik denk van niet.

 
Wie of wat bepaalt de waarde van een product? Wat is een eerlijke prijs? Waarom brengt een roos in juli twaalf cent op en in februari het tienvoudige? Wij tuinders weten hoe dat werkt. In het eerste geval spelen de zomerzon en grote aantallen een rol, in het tweede eventuele schaarste gecombineerd met een bloemendag als Valentijn. Die roos zelf kan er maar bar weinig aan doen.

En dan heb ik het niet eens over zonnebloemen. Ja, die van de schilderijen. Vincent van Gogh maakte er meerdere en die kwamen te hangen op een slaapkamer van een vriend van hem. Als die vriend had geweten over hoeveel miljoenen hij ’s nachts de wacht hield dan had hij waarschijnlijk geen oog meer dicht gedaan.

Hebben producten een innerlijke waarde? Je bent dan al snel geneigd om te kijken naar de kostprijs. Mag niet meer tegenwoordig, maar vooruit. Dan zeggen we bijvoorbeeld dat we voor 22 cent een chrysant kunnen maken. Eronder is verlies, brengt hij meer op, tel uit je winst. Leuk om zo’n berekening eens los te laten op genoemde zonnebloemen.

In de groenteteelt worstelen ze er ook mee. Lage rendementen leiden ertoe dat telersverenigingen de handen ineenslaanen een blok vormen tegen grote afnemers. À la de bouwbedrijven heeft men onderling prijsafspraken gemaakt. Zegt de NMa tenminste. En dat mag niet. Prijsafspraken mag je alleen met je afnemers maken. En dat wordt lastiger naarmate die afnemer groter en machtiger is.

Toch wel een voordeel van die vermaledijde veilingklok. Ook dan mopper je bij tijden op lage prijzen en kopers die je voor je gevoel laten zitten. Maar hoe dan ook, de prijs die daar tot stand komt is per definitie een eerlijke. Te grote aanvoer wordt afgestraft en schaarste (of gezond verstand?) beloond. Natuurlijke regulering. Nee, die klok is zo gek nog niet. Ik zou er maar zuinig op zijn.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer