Auto's

Als je in Australië verblijft, is een auto zeker geen overbodige luxe. De afstanden zijn hier nét wat groter dan in Nederland. Wij wonen op 10 minuutjes rijden van de farm en voor ons klonk dat heel normaal. Na gehoord te hebben hoelang de andere personeelsleden moesten rijden van huis naar het werk bleek dat we het toch aardig getroffen hadden! De meeste collega’s zitten al snel 45 minuten in de auto, lekker als je iedere ochtend om 6 uur moet beginnen…

Toen we hier 12 weken geleden aankwamen werd ons al verteld dat we een auto van de zaak zouden krijgen. Dat was een grote meevaller omdat we geen idee hadden hoe we anders aan vervoer moesten komen. Na twee weken in de auto gereden te hebben kregen we echter een aantrekkelijke aanbieding van een medestudent in Melbourne. Hij zou dezelfde week nog vertrekken en had nog een auto te koop staan. Aangezien hij de auto snel kwijt moest, konden we hem voor een vriendenprijsje overnemen. Zo zegt zo gedaan, het volgende weekend zaten we in het vliegtuig om de auto op te halen.

Aangekomen in Melbourne hebben we snel de auto opgehaald. Een grote Ford Explorer 4x4 automaat met alles er op en eraan, hadden wij even geluk! Omdat we in Melbourne zaten moesten we nog wel een stukje -800 Kilometer- rijden om weer thuis te komen. Hier hebben we dan ook meteen een mooie roadtrip van gemaakt. Toen we overnachtten in een hostel op de terugreis kwamen we er achter dat we toch iets niet helemaal goed gedaan hadden. De auto had wat problemen met de schokdempers en stond niet op onze naam. Om een lang verhaal kort te maken, we waren niet verzekerd en om de auto over te schrijven naar onze naam moesten we de auto eerst laten keuren. Dit bleek een dure grap vanwege wat mankementen…

Na deze domper hebben we toch maar besloten om snel door te rijden naar huis, in de hoop dat er geen ongelukken zouden gebeuren. Toen we terug kwamen op de farm en vertelden wat de problemen waren met de auto was de enige reactie: “voorzichtig rijden dus!”. Toch zat het ons niet helemaal lekker dat de auto niet op onze naam stond en niet verzekerd was. Daar kwam nog eens bij dat de auto niet bestand was tegen een flinke slok water toen we door een iets te diepe plas reden… Kortom, de koelvloeistof lekte, de schokdempers kapot en veel brandende lampjes op het dashboard.

Daarom zijn we toch maar op zoek gegaan naar een koper. Dat viel nog niet mee… Ga iemand maar eens wijs maken dat je een auto wil verkopen die niet op jouw naam staat maar niet gestolen is. Gelukkig is het afgelopen week toch gelukt de auto te verkopen via een collega, niet voor de hoofdprijs maar we zijn allang blij dat we er vanaf zijn! We zijn er wel op achteruit gegaan, want we moeten het nu weer doen met een linkshandig-geschakelde auto en een knipperlicht aan de andere kant van het stuur, even wennen dus.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer