Pay Day

Aan het einde van de maand worden onze medewerkers wat onrustig; de centen zijn op en het salaris laat nog even op zich wachten. Er wordt niet meer zo fanatiek gevolleybald in de pauze en de lunchpakketjes, die de medewerkers zelf meebrengen, zijn deze periode duidelijk wat eenvoudiger. Al met al, de swing is er gewoon even uit die laatste dagen van de maand.

Inmiddels vier weken verder na mijn vorige verslag, laat het Keniaanse weer zich weer van een heel andere kant zien. Na weken zeer schraal weer zijn de dagen nu mild dankzij de lichte bewolking overdag. Die fijne groeizame dagen worden echter zó weer afgewisseld met heftige neerslag. Vorige week hadden we 14 mm regen op één dag.

Die buien gaan vaak samen met flinke windhozen. Soms waait het zo hard dat het plastic losschiet of, vervelender, scheurt. Dan moet dit plastic dak zo snel mogelijk worden vervangen, een klus die veel mankracht vereist. De mannen hebben deze klus deze morgen om 6 uur geklaard, om zo de wind en regen voor te zijn.

In aanloop naar de komende belangrijke bloemendagen, pakken we het gewas even goed aan. In Nederland zou je spreken over loos knippen, of, zoals mijn Nederlandse collega zegt 'alle trutjes eruit'. Ter opvolging loop ik de kassen na. Tot mijn verbazing sta ik opeens voor een zo goed als lege plek. Van een half bed staat het gewas compleet in z’n nakie. De verantwoordelijke dame, Ann, neem ik gelijk de schaar uit handen, voordat er nog meer schade kan worden aangebracht.

Ik roep de supervisor erbij. Wanneer zij zich bij ons voegt, heb ik inmiddels al tot tien kunnen tellen, en vraag ik haar rustig wat de exacte opdracht was. Zoals gewoonlijk blijft het stil, glazige blikken kijken me aan. Samen nemen we de opdracht nog eens door. Slechts 25% zou eruit geknipt worden. Starend naar het restant van de rozenstruik, vraag ik haar hoe de plant nu nog moet ademen. Ik begin over de longen van een plant, fotosynthese, groeipunten, voeding... Ik haal alles erbij, maar helaas, geen enkele reactie bij de dames. Ik kijk de aanrichtster van de schade nog eens moedeloos aan en weet even niet hoe ik hier verder moet komen.

De dagen voor het uitbetalen is het al druk bij de pinautomaten in de hoofdstraat van Naivasha. Diverse farmmedewerkers gaan dan alvast checken of het salaris er stiekem toch al niet is. Maar dan uiteindelijk, is het zover... Pay Day!

De welverdiende centen worden zo snel mogelijk verbrast. De mannen doen dat in de kroeg en de vrouwen in de hair salon. De maandag na Pay Day zien veel vrouwen op de farm er dan ook opeens weer heel anders uit. De meiden dragen hier namelijk veel pruiken, of anders zetten ze extentions; stukken nephaar die worden vastgemaakt aan het eigen haar.

Twee voorbeelden van hoe de medewerksters veranderen van uiterlijk na een bezoek aan de hair salon.

Terug in de kas bij Ann, kijk ik naar haar nieuw gestylde kapsel met allerlei vlechtjes en kraaltjes. Ik pak haar weer even de schaar uit handen, en vraag haar: 'Toen je in de salon zat vorige week en je zag jezelf in de spiegel, keek je toen alleen naar één kant of nam je het hele plaatje op?' Er wordt gegiecheld: 'Of course madam, my hair should be in balance'. Ah, ik denk een aanknopingspunt gevonden te hebben en wijs weer naar het afgekloven gewas. Stel je voor, jij werkt in een salon en deze coupe moet bijgewerkt worden. Kijk je dan ook naar één kant, of neem je het hele plaatje in je op? Ze kijkt me aan en ik zie lichtjes in haar ogen. We hebben elkaar begrepen en ik geef haar met een gerust gevoel haar schaar terug.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer