Democratie? Veel te moeilijk!

Zoals voorzien, landen op het ogenblik meer dan duizend vluchtelingen per dag vanuit Tunesië op het Italiaanse eiland Lampedusa. Volgens de laatste gegevens staan er nog hele hordes te wachten op een kans om over te steken: alleen al 80.000 uit Tunesië, zijn de voorspellingen. De komende tijd komen daar ook nog eens de Egyptenaren en de Libiërs bij.

Tunesië heeft 10 miljoen inwoners. De regering is nergens meer te vinden. Egypte heeft er meer dan 80 miljoen. Mubarak heeft zijn biezen gepakt en de besturing van zijn land aan het leger moeten overgeven. Nu wordt er nog feest gevierd, maar dat zal snel overgaan als het volk met de neus op de harde feiten wordt gedrukt. Ondanks dat het een agrarisch land is, is Egypte niet in staat zichzelf te voeden en is overgeleverd aan grote importeurs voor de meest elementaire voedingsstoffen.

Europa, de Verenigde Staten, Rusland en China zullen nooit in staat zijn die massa mensen voldoende te ondersteunen tijdens de periode die nodig is om het land weer op orde te krijgen. Het gevolg is dat een groot gedeelte van de bevolking zal proberen een ‘uitweg’ te zoeken. Om orde op zaken te stellen, moet er snel een nieuwe regering komen. Maar die regering moet ook nog eens ‘goedgekeurd’ worden door de grote buitenlandse mogendheden. Dat doen ze alleen als het om een democratisch gekozen regering gaat. Dat wordt moeilijk.

Een echte democratie - regering ván het volk, dóór het volk, vóór het volk - is in de meeste Arabische en islamitische landen niet te realiseren. Zeker niet op korte termijn. Van de stemmende kiezers wordt 50% ‘geleid’. Vrouwen, meisjes en zoons stemmen gehoorzaam wat hun vader hen opdraagt. De meeste vaders volgen het ‘stemadvies’ van de imam. De imams luisteren naar de stem van de Koran. Bovendien zijn vaders ook nog eens trouw aan hun afkomst. Dat moet ik misschien even uitleggen. Elke Arabier kent de namen van zijn voorvaderen tot vele generaties terug uit zijn hoofd. Dat schept een hechte band tussen ernorme grote families. Als dus een lid van één zo’n familie een belangrijke plaats inneemt - of wil gaan innemen - in een bepaald regeringsstelsel, dan heeft die sowieso duizenden trouwe volgelingen uit ‘eigen kring’. Zelden weet een Hollander de naam van zijn bet-bet-betovergrootvader uit zijn hoofd of wordt hij beïnvloed door de plaats die de zoon van zijn achteroom inneemt

Om die reden kunnen Iran, Irak, Syrië, Afghanistan, Koeweit en noem maar op, alleen maar  schijndemocratieën voortbrengen, ondanks alle internationale waarnemers. Er wordt niet gestemd naar persoonlijke voorkeur, maar uit respect of angst voor een ander. Het begon allemaal 1004 jaar voor Christus, toen het volk van Israël (ook afstammelingen van Abraham) met alle geweld een koning wilde. Ze waren niet meer tevreden met een dan wel zeer democratische goddelijke mogendheid, maar één die ze niet konden zien of verwijten konden maken. Dus moest de profeet Samuel de eerste koning van Israël inzalven: Saul. Een wel heel democratische toegeving van God. En zo is het nog steeds. Arabieren en Noord-Afrikanen willen leiders die liefst streng maar rechtvaardig zijn, en als het eventjes kan uit hun familiekring komt. Een persoon waar ze bang voor willen zijn, iemand die zijn vijanden en tegenstanders afmaakt. Zo’n type krijg je nooit op een democratische manier op zijn troon.

Democratie? Dat kan nog wel even duren op ons buur-continent. Dus maak je logeerkamertje maar klaar. Ze komen eraan!

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer