Italië controleert alleen wat het echt belangrijk vindt

Volgens het CBS gingen er in 2009 46 tuinbouwbedrijven naar de knoppen in Nederland; 77% meer dan in 2008. De staat der Nederlanden staat vooraan bij de faillissementsregelingen, als een hyena bij een kadaver. Het is om droevig van te worden. In Italië woedt dezelfde crisis en is de situatie mogelijk nog erger.

Ook in de tuinbouw gaat het slecht. Veel bedrijven krimpen of stellen hun uitbreidingsplannen uit. Maar faillissementen? Nee hoor. Je kunt mij niet wijsmaken dat de kwekers die nu failliet gaan in Nederland, hun vak minder goed verstaan dan hun Italiaanse collega’s. Er is dus iets anders aan de hand. De Italiaanse regering laat de agrarische sector namelijk voor een groot deel zijn gang gaan. Ze bemoeit zich er niet onnodig veel mee. Italië heeft het al druk genoeg met het controleren van dingen die Italianen ECHT belangrijk vinden, zoals voedselveiligheid, de kwaliteit van de medische wereld, de productie van auto’s en onderdelen, de bouw van bruggen en viaducten. Daar zijn regels te over en is de controle groot. Het gaat immers direct om hun eigen veiligheid of gezondheid.

Hollandse kwekers wordt het leven vaak onnodig moeilijk gemaakt door een reeks van voorschriften en remmende regels, uitgedacht door ambtenaren met oogkleppen voor en gesteund door de zogenaamde ‘groenen’. Die laatsten willen alles biologisch hebben, maar leggen een appel met een klein wurmpje erin of een krop sla met een minislakje vlug terug in het schap of beklagen zich erover bij de groenteboer. Ze hebben last van lichtuitstoot en het rumoer van een noodaggregaat. Dit alles maakt dat de Hollandse kweker het veel moeilijker heeft dan zijn Italiaanse collega, in wiens land veel soepeler met de restrictieregels wordt omgegaan. Zelfs de regels die Italië voor de tuinbouw moest invoeren op aandringen van Brussel, zijn door ‘gebrek aan getraind personeel’ (die zijn nog steeds in opleiding), moeilijk te controleren.

Italië zegt: jagers, herders, vissers en kwekers moet je de ruimte geven, anders stoppen ze of verplaatsen ze zich. Het land gunt hen een goede winst als het meezit zodat ze tegenslagen, misoogsten en slechte vangsten kunnen ondervangen als het tegenzit. Het Nederlandse belastingstelsel schuimt juist een te groot deel weg van de tuinbouwwinsten weg. Veel kwekers kochten vaak onnodige werktuigen, kassen en installaties om hun winst te drukken en minder belasting te hoeven betalen. Resultaat: mooie, moderne kwekerijen maar geen reserves om moeilijke tijden te overbruggen.

Italië heeft de belastingsdruk op kwekers laag weten te houden, soms zelfs met volledige vrijstellingen. Daarnaast zijn de vaste kosten van Italiaanse kwekers stukken lager. Dit alles geeft de Italiaanse kwekers veel meer elasticiteit waardoor ze - ondanks de crisis -  gewoon door blijven gaan. Ze halen de buikruim aan, stellen plannen uit, maar ze blijven overeind.

Het wordt tijd dat ook de Nederlandse regering gaat begrijpen hoe belangrijk kwekers zijn en hoe hard ze hun vrijheden nodig hebben. Zo niet, dan kunnen de Italianen hen in de toekomst wel eens voorbij gaan streven.

E non finisce qui

Chris l’Olandese

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer