Tuinderswegen

Als ik de schuurdeur achter me sluit, hoor ik het motorgeluid aanzwellen. Het zal toch niet waar zijn? Ik loop de weg op. Vanuit de verte nadert een auto. Veel te hard. En zo te zien is het dezelfde als gisteren. Nu is de maat vol!

Ik ga midden op de weg staan en steek mijn hand op. Als het een Chinese student lukt om vier tanks tegen te houden dan moet een Volkswagen Golf toch geen probleem zijn. Het is inderdaad dezelfde jongeman als de dag ervoor. Als hij stilstaat, ruk ik zijn portier open en ik scheld hem de huid vol. Dat hij niets geleerd heeft van gisteren. Of hij wel weet hoeveel harder hij reed dan 60. Dat er kinderen kunnen oversteken. En of hij zich kan voorstellen wat er dan gebeurt. En dat hij het niet moet wagen om nog één keertje over deze weg te rijden.

Hij is onder de indruk. Niet gek want ik ben witheet. Bewust. Het is de enige manier om ervoor te zorgen dat hij zich een volgende keer wel twee keer bedenkt. Je kunt natuurlijk een bord met ‘Hier 60’ neerzetten gevolgd door een bord ‘Ook jij Dirk’ maar boosheid heeft meer effect.

Ben ik zelf dan altijd zo’n lieverdje geweest? Nee. Ik heb een keer twee meisjes op mijn motorkap gehad toen ik bij het wegrijden de voorruit niet goed schoon had gemaakt. Een andere keer haalde ik zo onverantwoord in dat twee meerijders de schrik van hun leven kregen. En ik ben een keer aan de zijkant opengeritst door een dieplader met shovel die iets verder uitstak dan ik dacht. Ik weet nog goed wat onze verzekeringsagent toen tegen me zei: ‘Defensiever rijden Kees…’

Vandaar dat ik ook niet zomaar boos wordt. Ik ken mezelf. Ik weet van het beest dat in jonge mannen kan huizen die in een auto zitten. En ik ken de kaarsrechte tuinderswegen. Ze nodigen uit om hard te rijden. Want drempels en wegversmallingen willen die tuinders niet. Alleen maar lastig.

Maar ik ken ook de gevaren. En ik heb zelf kinderen die zo opgaan in hun spel dat ze zomaar de weg oprennen achter hun bal aan. Die zien geen auto’s. En daarom word ik zo ontzettend kwaad. Want het beeld van een bóze tuinder raak je wel weer kwijt. Maar een verdrietige tuinder staat levenslang op je netvlies. Wees gewaarschuwd.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer