Aap, noot, mies, dubieuze debiteuren

Rekeningen incasseren is nooit mijn sterkste punt geweest. Ik schaam me er altijd een beetje voor, terwijl het natuurlijk de gewoonste zaak van de wereld is om betaald te worden voor wat je hebt gedaan of geleverd. Gelukkig heeft mijn vrouw Suus er geen moeite mee. Dankzij haar ben ik tot nu toe niet failliet gegaan. Bovendien heeft ze een speciaal zintuig voor wie er wel en wie er niet goed is voor zijn geld. Ze heeft het bijna altijd bij het rechte eind. 'Pas op, die vent vertrouw ik niet,' zijn de raadgevingen die mij tot nu toe een hoop zorgen hebben bespaard.

Als ik een kwekerij bezoek, dan kan ik donders goed zien of ze op winst draaien, maar van mensen kan ik maar moeilijk hoogte krijgen. Auto’s, kleren, manier van spreken? Het zegt mij niet veel. Iemand natrekken bij instituten, banken en instellingen heeft in Italië geen enkele zin want die zijn altijd erg vaag en komen nooit met een waarschuwing. Wel kom ik van vrienden in heel Italië  nog wel eens te weten wie er betrouwbaar is. 'Chris, sta attento,' hoor ik van hen als ik vooruitbetaling moet eisen. 'Chris, sta tranquillo,' zeggen ze als ik rustig mijn gang kan gaan.

Door de jaren heen leerde ik mijn pappenheimers wel zo’n beetje kennen, maar ondanks alle ervaringen stink ik er nog steeds af en toe in. De grootste klappen liep ik niet eens in Italië op, want ergens dek je jezelf hier altijd in. Juist met Engelse, Hollandse en Duitse firma’s ging ik het schip in, omdat ik het niet verwachtte. Vanuit Italië rechtszaken tegen hen aanspannen, zou een hele batterij advocaten dolgelukkig maken, maar mijn eigen faillissement betekenen. Dus slik je even en je gaat gewoon weer door.

Mijn vader was accountant dus het woord ‘dubieuze debiteuren’ leerde ik ongeveer al na aap, noot en mies. Het zei me toen nog weinig. Sinds de crisis uitbrak, heb ik de betekenis eindelijk leren kennen. Goede klanten, goede betalers (vaak al jarenlang vrienden) bellen nu op en vragen me of ik wat langer kan wachten op het geld. Anderen zeggen doodleuk dat het project dat je net hebt uitgewerkt, een jaartje de ijskast ingaat. Van al dat uitstel komen ook mijn eigen plannetjes in gevaar. Zo zie ik met lede ogen mijn zeesloep liggen die ik had willen trakteren op een nieuwe 100 pk motor. Dat zit er voorlopig even niet in.

Ik heb zelfs een rotklus moeten aannemen: een mistinstallatie inbouwen in een compostfabriek vlak bij Napels. De betaling is gegarandeerd, dus de stank moet ik voor lief nemen. Af en toe een paar stappen terug zetten, is opzichzelf helemaal niet erg. Soms is het zelfs nodig. Om de zaken op een rijtje te kunnen zetten en te beseffen wat wel en wat niet belangrijk is. Met wind in de rug is het gemakkelijk zeilen. Met tegenwind moet je je schip goed kennen en je zeilen op de beste stand zetten om te kunnen oploeven en ondanks alles je doel te bereiken.

Het heeft geen zin om te luisteren naar de opiniemakers die zeggen dat het nu beter gaat worden of juist dat het dieptepunt nog niet is bereikt. Geen mens kan dat vaststellen en de gespecialiseerde economen en politici al zeker niet. Ze kunnen achteraf wel precies vertellen waarom het fout is gegaan, maar ze zijn niets waard als raadgevers. De juiste weg naar je toekomst, die moet je echt helemaal zelf zien te vinden. Maar Italiaanse en Hollandse kwekers hebben in ieder geval één ding gemeen: ze zijn nooit verwend geweest. Dat wordt waarschijnlijk hun redding. En misschien die van mijn zeesloep…

Chris l' Olandese

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer