Liefdesverdriet

Het is zondagavond 11 uur. We draaien het erf op en de autolichten beschijnen het gras tussen sloot en kas. Een fiets licht op. Een fiets? Zou er iemand in het donker een kijkje aan het nemen zijn bij onze te koop staande vouwwagen? Of ligt er wellicht eentje zijn roes uit te slapen? 

Terwijl de rest alvast naar binnen gaat, stappen mijn oudste zoon Job en ik heldhaftig richting fiets. Het is een onbekend exemplaar. We lopen zachtjes verder. Op het grasveld bij de vouwwagen aangekomen zien we dat de ritsen gesloten zijn. Niet voor lang, want voor alle zekerheid nemen we binnen toch ook maar even een kijkje. ‘Hallo! Is hier iemand?’ Niets. Alles rustig, ook geen koper.

Wat dan? Ik besluit nog even verder te lopen, richting silo, met spiedende blik. Vanuit de slootkant word ik begeleid door kwakende kikkers. Ook niets. Mijn zoon meent iets te horen aan de andere kant van de silo. Ik bewonder zijn moed want hij gaat er met grote stappen op af. Ik besluit een andere weg te nemen en struikel haast over een op de grond liggend lichaam. ‘Hè!’ roep ik verschrikt, ‘Wat doe jij hier?’ ‘No no, I’m not drunk’ klinkt het vanaf de grond. Eerst ruiken, dan geloven, bedenkt deze Tomas. Toch, als hij is gaan staan blijkt het waar te zijn. Maar wat doet deze Pool dan hier op de grond in ons weitje?

Dat legt hij ons even later in goed Engels uit. In het huis aan de overkant woont het meisje waar hij van houdt. Alleen, zij houdt niet meer van hem en dat heeft ze hem vandaag verteld. Tot zijn grote verdriet. En nu ligt hij in het aardedonker tussen silo en vouwwagen op zijn buik naar haar slaapkamerraam te kijken met z’n hoofd tussen zijn handen. Wachtend tot ze naar bed gaat. Tja…

Ik vertel hem dat hij daar niet kan blijven liggen. Dat hij beter naar huis kan gaan. Of anders nogmaals tegen zijn meisje moet gaan vertellen dat hij echt niet zonder haar kan. ‘Maar,’ voeg ik er aan toe, ‘blijf wel rustig!’ Dat belooft hij.

Als we met fiets en al weer op ons erf aankomen staat de hele familie voor de ramen. Onze Pool ziet het en stamelt: ‘O, I’m so stupid!’ Ik sla hem op zijn schouder en wens hem geluk. Een beetje dom komt in de beste kringen voor…

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer