Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Met enige regelmaat denk ik terug aan Nederland, en dan met name aan al die wet- en regelgeving waar we in loop van de jaren mee te maken kregen. En dingen die steeds duurder werden, zoals energie. Zo zijn er natuurlijk nog veel meer voorbeelden te noemen die het ons kwekers steeds lastiger maakten om een boterham te verdienen. Kilometerheffing, stijgende transactiekosten, ga zo maar door.

Denk maar niet dat we dat hier niet kennen. Elke gereden kilometer wordt hier evengoed doorberekend naar de klant, en de klant van de klant. De BTW is hier 25% en ook voor energie betalen we hier de gangbare prijs. Ook al wordt ons gas geëxporteerd naar Nederland en Engeland, gaat onze olie hele wereld over, en gaat ook de witte stroom naar Nederland.

Het is hier nu een beetje komkommertijd. Weinig handel in de bloemenwinkel. En het is nog te vroeg om ons vol overtuiging te storten op de voorjaarsproductie. Dus heb ik iets meer tijd om de boer op te gaan om wat dingen uit te zoeken. Bijvoorbeeld hoe ik op onze kosten kan besparen. Met de extreme kou van de afgelopen weken vers in het geheugen - het is hier sinds 1936 niet meer zo koud geweest - wil ik toch wel iets doen aan onze energiekosten. De stroommeter leek wel een ventilator en van de olieprijs krijg je kippenvel.

Er staat hier een oude houtkachel in het ketelhuis. Het is niet echt een ketelhuis naar Hollandse begrippen, maar anders weet ik niet hoe ik het zal noemen. Die houtkachel is al lang niet meer in gebruik en ik was eerst een beetje sceptisch of het ding nog wel zou werken. Ik heb de watertanks die in die kachel zitten gevuld met water en heb een lekker vuurtje gestookt. Na verloop van tijd kwam er inderdaad stoom uit de afgeslepen pijpen en het vuur ging niet uit, dus de watertanks waren nog heel.

Ik heb daarna de lokale smid gebeld en met hem bekeken wat er gedaan zou moeten worden om de houtkachel voor de verwarming te kunnen gebruiken. Het meeste wat we nodig hadden lag nog in de kelder. Het enige dat ontbrak waren een paar pakkingen voor de koppelstukken.

Maar we wonen in een dunbevolkt landen waar bijna niks voorradig is. Die pakkingen moesten we dus bestellen. En dan mis je Nederland wel even. Heeft de een het niet dan heeft de buurman het wel. Hier rij je niet eventjes naar naar de buurman, als die al wat heeft liggen. Ik moet dus geduldig wachten tot de bestelde spullen er zijn.

Zo zit ik dezelfde avond bij iemand waar ik al bomen omzaag in het bos voor de privé houtvoorraad voor de komende winter. Ik vraag hem waar ik genoeg bomen kan gaan zagen om ook de houtkachel in de kwekerij te kunnen gaan stoken. Geen probleem, zegt hij. Er is genoeg hout voorradig en er wordt eigenlijk te weinig gekapt. Er staat te veel oud bos. We maken dus een afspraak dat we, zodra het weer wat milder wordt, de bossen in gaan en hij mij gaat wijzen welke stukken ik kan omzagen.

Eerlijk gezegd had ik niet gedacht ooit zelf te gaan zorgen voor de energie voor het bedrijf. Zo zie je maar weer. Er zijn nog mogelijkheden om op energiekosten te besparen.

Enkele dagen later lees ik in de lokale krant dat er veel te weinig hout wordt gekapt: in 2009 slechts 27.000 kuub, terwijl er eigenlijk jaarlijks 100.000 kuub gekapt zou kunnen worden. Een kuub hout bindt een ton CO2. Maar volgens het bericht is het vermogen CO2 te binden het hoogst bij ‘jong’ bos. Oud bos gebruikt meer O2 dan dat het CO2 opslaat. Dus gedreven door hoge energiekosten zijn wij opeens heel maatschappelijk verantwoord gaan ondernemen.

Met vriendelijke groet,
Henk en Heleen Dijkstra

Reageer