At Sentel (Chris l'Olandese), aangenaam

Kou 

Ik geef het toe: ik ben een koukleum. Ik had als kind al een hekel om in de kou en regen naar school te fietsen. En ‘met frisse rode koontjes’ rondlopen, was ook niets voor mij. Dus toen ik, na afloop van de tuinbouwschool in Lisse, als seiner van de marine in de haven van Las Palmas rondliep, heb ik mij voorgenomen om mijn verdere leven in een warmer klimaat door te brengen. En dat is gelukt!

Lauw
Toen ik de kans kreeg om in Guernsey te gaan werken - eerst als bollenreiziger voor de firma Konijnenburg & Mark en later als rozenkweker -  heb ik dat dus met beide handen aangegrepen. Gelegen in de warme golfstroom uit Mexico, groeiden daar al palmbomen. Na acht jaar hard werken, werd dat eiland mij toch te klein. Je moest altijd veel regelen om ergens naar toe te gaan. Toen ik door slecht weer en uitgestelde vluchten het feestje miste van mijn ouders’ 40 jarige huwelijk, was de maat vol: ik ging uitkijken naar iets warmers op het vaste land.

Lekker
Ik kreeg het aanbod om voor de Firma Waling van Geest in Italië te gaan werken als inspecteur van uitgezette contractteelten. Met vrouw en kind vertrok ik daarom naar Bologna.

Na een jaar besloot de firma om hun Italiaanse afdeling te stoppen en bood het mij aan om in de Hollandse kou voor hen te gaan werken. Maar dát was niet mijn bedoeling. Ik bedankte dus voor de eer en ging voor een Italiaanse kweker werken in een streek tussen Rome en Napels. In een beschut valleitje bij de Tireense zee, met de open kant op het zuiden gericht en in het midden een groot meer dat ‘s winters als ‘kruik’ dienst doet. Het is dan ook het noordelijkste gedeelte waar zich commerciële sinaasappelboomgaarden bevinden.

Toen ik na een aantal jaren dacht: 'Nu heb ik aardig in de gaten hoe de zaken hier werken,' ben ik voor mijzelf gaan werken. Dat doe ik nu al meer dan 40 jaar.

Te droog
Mijn werk heeft zich niet beperkt tot Italië. Tijdens een tuinbouwbeurs in Verona kwam ik ooit in contact met een Jordaniër die klanten had in Irak. Vanuit Italië, in samenwerking met Hollandse en Italiaanse bedrijven, zijn we daar aan de slag gegaan. We startten met een kwekerij van 180 tunnelkassen en plaatsten later glazen kassen van 25 hectare per keer. Totdat de oorlog met Iran roet in het eten gooide. Jammer.... Ik heb er veel vrienden moeten achterlaten, want ik kan het goed vinden met de inwoners van Irak. En ik kan bevestigen: Het is er te droog.

Te warm

Daarna heb ik ook nog ervaring opgedaan in tal van andere landen, ook in de tropen. Om de koelte op te zoeken moet je daar omhoog, en de moessons maar nemen zoals ze komen. Ik was na zo'n werkbezoek elke keer weer blij om in Rome te landen.

Hoe meer ik Italië leerde kennen, hoe meer ik het ben gaan waarderen. Het is een erg gecompliceerd land, maar er is voor letterlijk iedereen wat interessants te vinden. Ook op tuinbouwgebied hebben de Italiaanse kwekers de nuchtere Hollanders hard nodig (ze zullen dit nooit openlijk toegeven maar weten donders goed dat dit zo is). Hollanders die zich weggepest voelen hoeven hun heil niet buiten het Eurogebied te zoeken. Hierkun je goed kweken tegen redelijke kosten.

Mijn pad heeft mij naar Italië gebracht. Maar ik had geen van de tussenstappen - of het nu kou, lauw, te warm of te droog was - willen missen.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer