Voorzichtig

‘Asjeblieft!’ Ik krijg een schoffel in mijn handen gedrukt. ‘Netjes tussen de reken schoffelen en goed uitkijken dat je de plantjes niet raakt. En doe maar rustig aan, tijd genoeg. Acht is meer dan duizend.’ Mijn belofte dat ik voorzichtig zal zijn klinkt geloofwaardig, want hij beent weg.
Ik bekijk het bed dat voor me ligt. Kaarsrechte rijen met chrysanten. Een paar weken geleden geplant met een pootijzer. En voordat ze getopt worden en het gewas dicht komt te staan moet de grond worden geschoffeld. De korrels kunstmest liggen er klaar voor. Een enkel onkruidje probeert nog weg te schuilen maar het messcherpe blad is onverbiddelijk.

Een uur later bekijkt mijn oom het resultaat. Het bevalt hem. Geschoffelde grond is een lust voor het oog. Wat dichtgeslagen was ligt nu open en bloot. Een flinke bui erop en groeien maar. Water is ook goed voor de blaar op mijn hand.

Een paar dagen later nemen we de schade op. Zo hier en daar geeft een plant de geest. Net niet voorzichtig genoeg geweest. Ook schoffelen is een kunst, al zou je het een leunende man niet nageven.

‘Asjeblieft!’ Ik krijg een denkbeeldige pen in mijn handen gedrukt. ‘Schrijf maar over allerlei zaken die je als tuinder bezighouden. Als het maar persoonlijk is. Wat je meemaakt op de tuin, in je gezin, mensen die bij je over de vloer komen. En af en toe een standpunt innemen is ook niet verkeerd.’

Zo is de kas een blad geworden. Het bed een column. En ik ga aan de slag. Want taal is mooi. In woorden weergeven wat je denkt. Wat je voelt. Het haalt iets naar boven bij lezers. Prikkelt. Roept reactie op. Zelfs tussen de regels leest men boodschappen.

Schoffelen op papier dus. Maar wel voorzichtig, want ook mensen kun je raken. Ik heb het gemerkt aan de reacties. Soms terecht. Soms ook niet. Op de man spelen is niet goed. En dat wil ik ook niet. Maar een spiegel voorgehouden krijgen kan heilzaam zijn. Hoe kijken anderen naar jou? Het is de spiegel waarin ieder mens regelmatig zou moeten kijken. Ik ook.

Ik zal voorzichtig zijn. Want ik houd van mensen. Maar ik beloof niet dat ik nooit iets zal raken…

Voortaan eerst in het Vakblad voor de Bloemisterij

Blogger Kees van Egmond mag voortaan columnist noemen. Zijn bijdragen zijn vanaf nu éérst te lezen in het Vakblad voor de Bloemisterij, en na enige tijd op deze website.

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer