Kredietwaardig?

Hij staat op. 'Dus we praten niet verder? Oké, maar weet wel dat ik hier niet voor een tweede keer terugkom. Ik laat me niet als speelbal gebruiken. En als er de komende winter een hik zit in je betalingen dan kun je er op rekenen dat de energielevering wordt stopgezet.' Ik kijk hem verbouwereerd aan. Nee, nu geloof ik helemaal niet meer dat hij werkzaam is bij 'ons' energiebedrijf...

Ik zou mezelf niet echt paranoia willen noemen. Integendeel, ik ga eerder onderuit omdat ik mensen teveel vertrouw dan te weinig. Zoals die keer dat ik voor een paar duizend gulden toestemming gaf om de werft te asfalteren. Asfalteren? Ja, dat beloofde de folder die ik in mijn handen kreeg gedrukt. Een paar uur later was het al klaar. Een slijtlaag met een vracht kiezelgruis die ik nu nog dagelijks mee naar binnen loop.

Maar toch vertrouwde ik dit vanaf het eerste moment al niet. Er zou iemand komen praten over de warmtelevering in de komende winter. Maar de afspraak was telefonisch gemaakt met mijn broer terwijl ik daarna een mail ter bevestiging kreeg. En die mail kon ik al niet plaatsen omdat mijn broer mij niet had gezegd dat er contact met hem was geweest. Bovendien kwam het bericht van iemand die ik niet kende. Niet onze relatiebeheerder dus.

Wantrouwen

Bij die mail zat een bijlage. En omdat ik digitaal wél zeer wantrouwend ben dacht ik direct: Niet openmaken. Virus! En had er dus vervolgens geen aandacht meer aan besteed. Tot de dag, een week later, dat de afzender op de stoep stond. Hij kwam namens het energiebedrijf eens praten over de komende winter. Want ik was natuurlijk geen onbekende in Jeruzalem, er is heel wat aan de hand in tuindersland. En daarom kwam het energiebedrijf bij de klanten langs om te inventariseren waar de knelpunten lagen. Kon er mooi van tevoren al een strategie worden bepaald voor het geval rekeningen niet betaald konden worden. Ik voelde mijn nekharen overeind komen. Het Balkenendegevoel zeg maar. Je ziet Geert Wilders opstaan van het blauwe pluche en je denkt: O nee... Komt-ie weer... Motie van wantrouwen...

Ik besloot behoedzaam te zijn. Vroeg hem wat zij dan voor ons zouden kunnen betekenen. Misschien was er wel een langere betalingstermijn uit te slepen, dacht ik nog. Maar ook hij was voorzichtig: 'Vertel maar wat er precies aan de hand is.' Vertellen wat er precies aan de hand is? Maar er is niets aan de hand! Hoe komt die man er bij! Het is geen vetpot dit jaar, maar we hebben alle rekeningen toch netjes op tijd betaald? Nou dan!

In de maling nemen

Vanaf dat moment was het me duidelijk: Deze man zit me in de maling te nemen. Of hij wil me belazeren. Dit kán géén medewerker van ons energiebedrijf zijn. Nu snapte ik ook waarom er niet eerst een officiële brief was gekomen waarin werd aangekondigd dat dergelijke gesprekken gingen plaatsvinden. Als je er niet werkt dan kun je ook geen officiële brieven sturen. Maar dat visitekaartje dan? Ik had het niet breed. Een twijfelaar was er niks bij.

Waarom we nog niet hadden geklikt, vroeg hij. Dat zag hij tenminste op z'n briefje staan. En dat terwijl de prijs met 15 cent toch heel gunstig was. Jaja, dacht ik, dat heb je natuurlijk in mijn weblog gelezen op de site van het Vakblad. Ik vertelde hem dat ik er geen zin in had om daar verder met hem over te praten. Ik was er klaar mee. Hij ook. Want als ik zo weinig wilde vertellen over hoe het met ons bedrijf ging dan zou daar waarschijnlijk wel iets achter steken. Dan hadden we kennelijk iets te verbergen. Dat zijn van die momenten waarop je betreurt dat de corrigerende tik verboden is...

Kou uit de lucht

Dat was een week geleden. Inmiddels een gesprek verder. Met onze relatiebeheerder. Hij maakt zijn excuses voor wat er is gebeurd. De kou is uit de lucht. De man werkt wél voor hen. Daar word ik op zich niet blijer van, maar het zij zo. Ik krijg uitleg over het waarom. Dat het energiebedrijf te maken heeft met tuinders die al jarenlang hun rekeningen niet op tijd betalen. En met een slecht jaar als dit leek het hen goed om tijdig te reageren. Gesprekken aangaan om te bepalen waar het moeilijk gaat en of er een oplossing gevonden kan worden. Want ook een energiebedrijf loopt risico's bij faillisementen. Ingekochte hoeveelheden gas voor de prijs van vorig jaar die in de huidige markt onverkoopbaar zijn. Vandaar.

Kijk, dat werkt beter. Het had een heel stuk gescheeld als ik daarvan op de hoogte was geweest. Al geldt ook in zulke situaties dat je natuurlijk nooit uitspraken mag doen als hierboven zijn vermeld. Grote woorden versterken je geloofwaardigheid niet, maar breken die juist af. Bovendien hebben veel tuinders het al moeilijk genoeg. Heldere communicatie. Eerlijk zijn. Dan had ik nu een prachtig geasfalteerde dam gehad...

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer