Risico nemen

Er lag een witte krans om haar zwarte pupillen. Daaromheen groenbruin. Heel bijzonder. We stonden naar de bestrijdingsmiddelen in de gifkast te kijken en ze maakte me een compliment omdat het er zo opgeruimd en overzichtelijk uitzag. 'Net als ik.' grapte ik nog.

Na vier jaar was het de hoogste tijd voor een bezoekje van een preventie- en ARBO-dienst. Een update voor de risico-inventarisatie. Even doornemen hoe het staat met allerlei zaken op het bedrijf waar tuinders anders nogal snel de hand mee schijnen te lichten. Het zijn ook net mensen, die tuinders.

'En wat staat dáár dan in?' Ze wees naar de kast ernaast. Ik maakte hem open. Een stuk minder netjes. Dozen met schaatsen van de kinderen, veilingbrieven en -kaartjes en een emmer met een spuitmasker. 'Vervangt u het filter regelmatig?' was de volgende vraag. Oei. Ik besloot eerlijk te zijn. 'Nou, ik zal je vertellen, ik gebruik dat spuitmasker eigenlijk nooit...' Het hoge woord was eruit. 'Echt niet?' klonk het verbaasd. 'Nee, echt niet. Is dat erg?'

We hadden zojuist een rondje over de tuin gemaakt. Met eigen ogen zag ze hoe de knieën werden belast tijdens het poten van de plantjes. Of daar niet een andere manier voor was? Op mijn antwoord dat wij het niet als zwaar ervaren bleef het stil. Ik zag de twijfel in haar ogen. Bij een veilingkar vol met emmers bloemen kwam de onvermijdelijke vraag: 'Wat weegt zo'n emmer?' Ik schatte een kilo of zeven en pakte een emmer op om het aan haar te laten voelen maar ze schrok terug: 'Nee, doe maar niet! Ik ben gisteren door mijn rug gegaan, ik moet een beetje uitkijken met wat ik til.' Ook goed.

Maar nu was ik dus aan de beurt. Bestrijdingsmiddelen spuiten zonder masker... Wie doet dat nu! En ik geef het ook eerlijk toe, het is gemakzucht. En een slecht voorbeeld. Even drie vakken Rizolex spuiten. Kom op, zo schadelijk is dat nu ook weer niet... En Vertimec gaat met de LVM dus daar loop je zelf ook niet in. In vijf minuutjes tijd heb je de bussen gevuld en klaar is Kees.

Of het erg was, vroeg ik haar. Ze keek bedenkelijk en zei: 'Nou ja, ik kan er niks van zeggen want u bent zelf ondernemer maar u neemt wel een risico natuurlijk.' Dat beaamde ik. Het risico was me bekend. Maar dat bracht me ook op een idee. 'Rook jij?' vroeg ik schlemielig. De vlammen sloegen haar opeens uit. 'Ehh, ja, ehh, ik probeer zo'n beetje elke twee dagen te stoppen maar dat lukt niet erg.' bekende ze. 'En als je er dan eentje opsteekt, zet je dan ook een masker op?' vroeg ik. Ze lachte. Ook boerinnen hebben weleens kiespijn...

Een kwartiertje later namen we afscheid. Ze zou het rapport met haar bevindingen opsturen. Ik kon niet nalaten om haar te zeggen dat ze bijzondere ogen had. 'O, dankjewel. Je bent een van de weinigen die het opmerkt.' zei ze. 'Maar het zijn gekleurde contactlenzen hoor...'

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer