Zuinigheid met vlijt...

'Hoe is het met de bloemen? Leveren ze nog wat op?' Ik wikkel een beetje tape om de beschadigde rode draad die van de acculader naar de pluspool loopt en kijk hem aan. 'Nou, het is behelpen hoor' vertrouw ik hem toe. 'En nu dat warme weer erbij, dat doet er ook geen goed aan.' Hij knikt. Het komt hem bekend voor, zo lijkt het.

Dat zul je altijd zien. Twee hoofdzekeringen doorgebrand en de noodstroomaggregaat doet niet wat hij móet doen. Ja, hij draait wel maar hij levert niet voldoende vermogen. Gelukkig is het rustig weer, staan de ramen open en komt de servicemonteur van Eneco binnen twee uur met nieuwe zekeringen. En de volgende dag ook de man die alles met noodstroomaggregaten kan.

'Het is in de groente ook slecht hoor', weet hij. 'O ja?', houd ik me van de domme. 'Ja joh, ik hoorde van de week een tuinder die 10 cent voor een kilo tomaten kreeg en pas gingen de paprika's ook al onder de twintig.' Ik kijk hem verbijsterd aan. '10 cent? Dan kun je ze beter laten hangen...' 'Ja, en als je dan kijkt wat je er in de winkel nog voor moet betalen, echt niet te begrijpen.'

Hij rommelt wat in een kastje, haalt er een plaatje uit met daarop een hoop techniek en zet er een ander plaatje met evenveel hocuspocus voor terug. 'Toch heb ik het idee dat het hier in De Kring nog wel meevalt met die problemen in de tuinbouw', zegt hij. 'In nieuwe gebieden, zoals in Luttelgeest, met al die grote bedrijven gaat het volgens mij nog een stuk slechter. Hier heb je toch de wat oudere bedrijven die al flink hebben afgelost op hun leningen en die daarom wel een stootje kunnen hebben.'

'Zou kunnen,' antwoord ik hem. 'Maar ja joh,' gaat hij verder, 'als je dat ook ziet bij die nieuwe bedrijven. Huizen erbij, het mooiste is nog niet goed genoeg, schitterende kantoren ervoor, een grote trailer met de eigen naam erop en liefst ook nog een paardenbak voor de hobby van de kinderen.' Ik kijk hem zwijgend aan. Hij is niet meer te stuiten. 'Dan begrijp Ìk nog wel dat dat allemaal niet meer is rond te krijgen nu!'

Verder praten wordt onmogelijk omdat hij het sleuteltje heeft omgedraaid. Luid brullend slaat de aggregaat aan. Hij draait als een zonnetje. Muurvast staan de wijzers van het voltage en de Herz. Tevreden legt hij hem weer het zwijgen op. 'Hoe oud is dit ding nu?', vraag ik nieuwsgierig. 'Nou, toch wel een goeie veertig jaar hoor', zegt hij. 'En hij kan nóg wel zo'n tijd mee!' Alsof hij me wil waarschuwen...

Reageer