Blote vrouwen en domme kwekers

Het zal 1983 zijn geweest. De stranden lagen vol. De handel was morsdood. Mijn oom zat met violieren in zijn maag. En daarom belde hij een van zijn vaste kopers om te kijken of er al beweging in kwam. 'Weet je wat je nu moet hebben Dirk?', vroeg die. 'Nou?', klonk het hoopvol. 'IJsjes!'

Het is van alle tijden. Mooi weer en bloemen gaan maar moeilijk samen. Hoe meer mensen buiten leven, hoe minder geld er wordt besteed aan gezelligheid binnenshuis. En wees eerlijk, ook wij geven het nu liever uit aan een verkoelende versnapering dan aan een boeket of plant. Ergens sta ik er dus ook weer niet van te kijken dat we dicht tegen en soms zelfs net over de doordraaigrens zitten.

Les geleerd

Ik moet wel ver terug in de tijd om vergelijkbaar slechte prijzen te vinden. Ik kwam bij mijn zoektocht terecht in het jaar 1994. Ook toen was de temperatuur hoog en de prijs laag. Met als gevolg dat we besloten om een gedeelte Matricaria te versnipperen. Want urenlang oogsten om ze de volgende dag te zien doordraaien ben je snel zat...

We hebben toen ook onze les geleerd. Vanaf dat jaar zijn we in de zomermaanden op halve kracht gaan draaien. In plaats van de kas vol te houden planten we sindsdien vanaf week 19 kleine oppervlaktes met als gevolg dat in juni de halve kas leeg ligt.

Dat betekent dat we in de zomermaanden juli en augustus veel kleinere aantallen veilen. In week 27 wordt er weer volop geplant en die verschijnen na de zomervakantie op de veiling. Zo proberen we twee vliegen in een klap te slaan: We creëren tijd om op vakantie te gaan en we voorkomen hoge productie in een tijd waarin daar niet echt behoefte aan is.

Invloed

Want laten we wel wezen, hoeveel oorzaken er ook zijn voor de huidige malaise in de tuinbouw, op slechts weinige daarvan kunnen we invloed uitoefenen. Een wereldwijde crisis lossen wij niet op, ook al voeren we nog zoveel promotieactiviteiten voor zomerbloemen, orchideeën en weet-ik-wat-voor-planten nog meer. En ook het Engelse pond laten wíj niet in waarde stijgen. En op het aantal uren zon in de zomer hebben we al helemaal geen invloed.

Waar we wel wat aan kunnen doen is onze eigen productie. Tijden met lage prijzen zijn best weleens goed. Om de markt op te rekken bijvoorbeeld. Een gevleugelde uitspraak van een collega luidde ooit: 'Ze moeten ook weer eens over straat'. Duidelijk. Laat de mensen maar eens ruiken aan iets wat anders te duur voor ze is. Maar dat moet geen regel worden!

Grotere aantallen

Nee, aan een schaars product is veel meer te verdienen. Kopers moeten tegen de ruif opspringen! Maar ik ben bang dat we die tijd definitief achter ons hebben gelaten. We kijken nu naar kostprijzen. We moeten groter worden omdat de bank dat wil of omdat we anders geen goede partij meer zijn voor de handel. En zo verplichten we onszelf om steeds goedkoper te gaan werken. Hoe kleiner de marges, hoe groter de aantallen. En hoe lager de prijzen. Nog even en het Binnenhof wordt volgestort met rozen en chrysanten.

Een van mijn broers zat al jong in de bloemenhandel. Hij had het altijd over 'domme kwekers'. Ik ben bang dat ik nu weet wat hij daar mee bedoelde.

Reageer