In het krijt

Hij steekt z'n witbestoven hoofd om de hoek van de schuurdeur. 'Ik denk dat het goed is om even wat spullen van het terras af te halen. Anders zijn die straks ook wit.' Ik loop met hem mee en samen zetten we de boel aan de kant. 'Laat die glazen flessen maar staan', zeg ik. 'En die vuilnisbakken hoeven ook niet! En bedankt hè!' 'Ja, m'n baas zegt altijd dat ik met iedereen ruzie mag maken, behalve met de vrouw van de tuinder!'

De temperatuur stijgt, de instraling van de zon ook en dan is het vaste prik: krijten. Want een schermdoek in de kas is lekker, maar op zomerse dagen niet genoeg. De warme buffer bovenin heeft z'n uitstraling naar beneden en aan de straaltjes zweet op je lichaam merk je dat een schermkier van 15% niet echt veel luchtbeweging toelaat.

In eigen hand

En dus is het bij ons al jarenlang de gewoonte om ergens in juni het sproeibedrijf te bellen met het verzoek om ons op de planning te zetten. Jarenlang hebben we het in eigen hand genomen, maar ja, de jaren gaan tellen en dit is toch typisch werk voor jonge, frisse gasten. Rennend door de goten, klauterend over de nok, ik bewonder ze.

Bovendien kwam het ook nooit uit. Hartstikke druk met het oogsten van het lelies en dan tussendoor nog eens tijd vrijmaken voor het krijten. Waait het niet te hard? Zijn de ramen al droog? Apparatuur die niet in de schaduw kon staan van de professionals. Nee, ieder z'n vak. En dan zijn ze ook nog eens zo vriendelijk om het terras leeg te maken! Wat wil je nog meer?

Drie uur later ligt de kas strak in het krijt. Lekker dik, alsof we een lange hete zomer verwachten. De ramen weer open. Dit is genieten! Even later gaat de telefoon. Mijn vrouw. 'Alles zit onder de witte spetters! Die grote groene flessen. De afvalcontainers. Hadden ze die niet even weg kunnen zetten?' Oei...

© Vakblad voor de Bloemisterij

Reageer